Deze man reed 2 miljoen kilometer in zijn Tesla, maar het onderhoudsboekje vertelt een heel ander verhaal

Als we de marketingafdelingen van elektrische automerken mogen geloven, is de verbrandingsmotor een fragiel stuk antiek vol ploffende onderdelen die stuk gaan, en is de elektromotor het toppunt van 'onverwoestbare eenvoud'. Eén bewegend deel, nauwelijks slijtage, klaar voor de eeuwigheid. Toch? Nou, vraag dat maar eens aan de Duitser Hansjörg von Gemmingen-Hornberg. Hij bezit de Tesla Model S met de hoogste kilometerstand ter wereld, maar de weg naar de 2 miljoen kilometer was allesbehalve een rechte lijn.

Hansjörg is een held in de EV-community. Zijn rode Tesla Model S P85 (een oudje uit 2014) heeft meer asfalt gezien dan de gemiddelde vrachtwagen. Een prestatie van formaat, absoluut. Maar waar dit verhaal vaak wordt gebruikt om aan te tonen hoe geweldig lang elektrische auto’s meegaan, bewijst het bij nader inzien eigenlijk precies het tegenovergestelde.

Het 'Schip van Theseus' op wielen

Ken je het filosofische gedachte-experiment van het Schip van Theseus? Als je van een houten schip elke plank, elke mast en elk zeil vervangt, is het dan aan het einde nog steeds hetzelfde schip? Hansjörg's Tesla is de rijdende belichaming van die vraag.

Om de 2 miljoen kilometer te bereiken, heeft de auto namelijk niet één, niet twee, maar veertien elektromotoren versleten. Je leest het goed: veertien.

Laten we dat even in perspectief plaatsen. Als een Mercedes E-klasse taxi 2 miljoen kilometer haalt (wat ze doen), maar daarvoor veertien dieselblokken nodig heeft, zouden we het de slechtste auto uit de geschiedenis noemen. We zouden moord en brand schreeuwen over de kwaliteit. Maar omdat het een Tesla is, en omdat veel vervangingen onder de (inmiddels verlopen) garantie vielen, wordt het vaak met de mantel der liefde bedekt.

Hij rijdt als een non, en toch gaat het stuk

"Ja, maar hij zal hem wel op zijn staart trappen," horen we de Tesla-fanboys al roepen. Was het maar zo. Von Gemmingen-Hornberg staat bekend als een extreme hypermiler. Hij rijdt zelden harder dan 100 km/u, hangt vaak achter vrachtwagens en laadt de accu met fluwelen handschoenen op (zelden tot 100%, zelden helemaal leeg).

Als je met zulk voorzichtig 'opa-rijgedrag' nog steeds gemiddeld elke 150.000 kilometer een nieuwe motor nodig hebt, is er iets fundamenteel mis met de hardware van die vroege generatie Model S. Het probleem zit hem vaak in de koeling en de lagers van de rotor, die simpelweg niet ontworpen leken voor de lange adem.

En de accu dan?

Ook daar is de mythe van de 'onsterfelijke batterij' ietwat genuanceerd. De Tesla is inmiddels bezig aan zijn vierde accupakket. Eerlijk is eerlijk: dat is minder schokkend dan de motoren. Een gemiddelde van 500.000 kilometer per accupakket is eigenlijk best netjes, zeker voor de batterijtechniek van tien jaar geleden. Daar wint de EV het wél van de verbrandingsmotor, want de 'brandstoftank' van een benzineauto hoef je nooit te vervangen.

Een record met een asterisk

Het record van Hansjörg is waanzinnig, maar het is vooral een overwinning van menselijke volharding, niet van technische onfeilbaarheid. Het bewijst dat je een auto oneindig op de weg kunt houden, zolang je maar bereid bent om de ingewanden te blijven transplanteren.

Voor de occasionkoper is het een nuchtere waarschuwing. Een Tesla kan inderdaad een miljoen kilometer mee. Maar de vraag is niet of de auto het haalt, maar welk onderdeel van de auto het haalt. De kans dat dat de motor is waarmee hij uit de fabriek kwam, is statistisch gezien nul.