Kleine ondernemer versus miljardenbedrijf: het bizarre verhaal achter nissan.com

Wie was er eerst?

Om deze bizarre vete te begrijpen moeten we terug naar 1994. Het internet stond nog in de kinderschoenen en domeinnamen werden nog niet gezien als digitaal vastgoed.

Uzi Nissan, een immigrant uit Israël die in de Amerikaanse staat North Carolina een computerbedrijfje runde, registreerde de domeinnaam nissan.com. Dat was geen sluwe zet om rijk te worden, maar volkomen logisch.

Nissan is immers gewoon zijn achternaam. Sterker nog, hij gebruikte de naam al zakelijk sinds 1980 voor zijn bedrijven, lang voordat het automerk in Amerika onder de naam Nissan bekend werd.

In die tijd verkochten de Japanners hun auto's in de VS namelijk nog onder de naam Datsun. Uzi was dus in feite eerder 'Nissan' in Amerika dan het automerk zelf.

De aanval wordt geopend

Vijf jaar later, in 1999, werd de Japanse autofabrikant wakker. De marketingafdeling realiseerde zich dat ze de digitale boot hadden gemist en wilde de domeinnaam nissan.com hebben voor hun Amerikaanse klanten. Maar in plaats van een net bod te doen of de dialoog aan te gaan, kozen ze voor de botte bijl. Ze sleepten Uzi voor de rechter.

De eisen waren absurd. Ze wilden niet alleen de domeinnaam hebben, maar eisten ook nog eens 10 miljoen dollar schadevergoeding wegens vermeende merkinbreuk en verwatering van hun merknaam.

De strategie van de autofabrikant was overduidelijk: procederen tot de tegenpartij financieel kapot is. Ze beschuldigden Uzi van cybersquatting en stelden dat hij de naam alleen maar had geregistreerd om geld te verdienen aan de bekendheid van hun auto's.

De uitputtingsslag

Uzi liet zich echter niet intimideren door de dure pakken uit Japan. Hij vocht terug, al kostte dat hem klauwen met geld. De juridische strijd sleepte zich jarenlang voort. Uzi moest zelfs een tweede hypotheek op zijn huis nemen om zijn advocaten te kunnen betalen en de eindeloze stapels papierwerk te verwerken.

Het was een David tegen Goliath strijd waarbij de David weigerde om te vallen. Uiteindelijk trapte de rechter niet in de argumenten van de autogigant. In een baanbrekende uitspraak oordeelde het hof dat Uzi niet te kwader trouw had gehandeld.

Het was zijn eigen naam, hij had een legitiem bedrijf en hij was eerder met de registratie dan dat het automerk interesse toonde. Het feit dat hij toevallig dezelfde naam had, maakte hem nog geen crimineel.

De ultieme vernedering

Het vonnis was een kaakslag voor de autogigant. Uzi mocht zijn domeinnaam houden. De rechter stelde wel wat beperkingen in om verwarring te voorkomen. Zo mocht Uzi geen auto-gerelateerde advertenties op zijn site tonen en geen links plaatsen naar concurrenten van Nissan. Maar de hoofdprijs bleef in handen van de computerreparateur.

Tot op de dag van vandaag is nissan.com niet van de autofabrikant. Waar wij in Nederland netjes naar nissan.nl surfen, komen Amerikanen die nissan.com intypen terecht op een website over Uzi Nissan. De autogigant moest met de staart tussen de benen afdruipen en gebruikt in de VS noodgedwongen nissanusa.com.

Zelfs na het overlijden van Uzi in 2020 aan de gevolgen van COVID-19, blijft de site in handen van zijn familie. Het is een blijvend monument voor de man die bewees dat je met genoeg geld veel kunt kopen, maar niet iemands identiteit.