81 jaar en nog fulltime aan de bak: Richard woont en werkt vanuit zijn megacamper

Een leven op de weg uit noodzaak

Richard Smith is geen doorsnee bejaarde. Hij woont de helft van het jaar in een enorme camper. Het gaat om een camper van dertien meter lang die qua formaat meer weg heeft van een touringcar dan van een kampeermiddel. Dat klinkt als een droompensioen, maar de reden erachter is verre van romantisch. Richard heeft simpelweg niet genoeg geld om te stoppen met werken.

Zijn schema zou een twintiger al uitputten. Vier dagen per week werkt hij als opzichter op een camping in New Hampshire. Daar patrouilleert hij 's nachts over het terrein in ruil voor een goedkope staanplaats. De andere drie dagen stapt hij in zijn auto om voor een bezorgdienst maaltijden rond te brengen.

Het is een bestaan dat steeds meer oudere Amerikanen noodgedwongen moeten leiden. Ze ruilen arbeid voor een plek om hun camper neer te zetten omdat een normaal huis of huur onbetaalbaar is geworden.

Van filmset naar voedselbezorging

Het wrange is dat Richard bepaald geen nietsnut was. Hij begon zijn carrière in de jaren zestig bij tech-gigant Kodak en werkte zich op tot technisch directeur in Hollywood. Jarenlang werkte hij aan de restauratie en conservering van filmarchieven voor grote studio's en universiteiten. Het was een carrière met aanzien en een goed salaris.

Toch ging het mis. In 2009, midden in de financiële crisis, accepteerde hij een vertrekregeling. Hij besloot zijn pensioengeld zelf te beleggen. Dat bleek een desastreuze keuze.

Door een paar risicovolle investeringen zag hij zijn spaarpot voor de oude dag in rook opgaan. Wat overbleef was een maandelijkse staatsuitkering van zo'n 3.000 dollar en een berg schulden die inmiddels is opgelopen tot 350.000 dollar.

Zeven dagen per week in touw

Om die schulden af te lossen en zijn vaste lasten te betalen is stoppen geen optie. Met het bezorgen van maaltijden verdient hij na aftrek van benzine en belasting ongeveer 500 dollar per week.

Het is fysiek zwaar, maar autorijden is een van de weinige dingen die hij op zijn leeftijd nog goed kan. Hij noemt zichzelf een uitstekende chauffeur, al laat hij de haastige types tegenwoordig liever voorbijgaan.

Het zware onderhoudswerk op de camping laat hij aan anderen over. Zijn gezondheid laat bukken, tillen en draaien niet meer toe. Daarom is hij veroordeeld tot de baan van beveiliger: rondrijden in een golfkarretje en de boel in de gaten houden. Zijn vrouw werkt ondertussen ook nog steeds door in de schoonmaak van de campingfaciliteiten.

De vrees voor de toekomst

Richard beseft dat hij op dun ijs loopt. Zijn artsen noemen het een wonder dat hij op zijn 81ste nog zo actief kan zijn, zeker gezien zijn overgewicht. Maar de angst voor wat er gebeurt als zijn gezondheid hem in de steek laat is groot.

Ze hebben nog een huis in Florida waar ze de winters doorbrengen, maar dat is ook de grootste post in hun schuldenlast. Het doemscenario is helder. Als het fysiek niet meer gaat moet het huis in de verkoop en worden ze fulltime camperbewoners.

Tot die tijd blijft Richard rijden, bezorgen en patrouilleren. Zoals hij het zelf cynisch samenvat lukt het winnen van de loterij tot nu toe nog niet, dus zit er niets anders op.