De stekker kan de prullenbak in: deze nieuwe elektrische fiets rijdt oneindig door zonder ooit op te laden

We kennen allemaal de nadelen van de elektrische fiets. Het gedoe met zware accu's die je eruit moet sleuren om ze op te laden, de angst voor brandgevaar in de schuur en vooral de enorme kosten als het ding na een paar jaar de geest geeft.

Lithium-ion batterijen zijn zwaar, duur en milieuvervuilend. De actieradius neemt elk jaar af en uiteindelijk sta je voor de keuze: een dure revisie of een nieuwe fiets. Toch leken we eraan vast te zitten, totdat een Franse uitvinder besloot dat het anders moest. Adrien Lelièvre, de man achter start-up Pi-POP, heeft de afgelopen zeven jaar in stilte gewerkt aan een fiets die de wetten van de logica lijkt te tarten.

Zijn creatie, de Pi-POP, heeft geen batterij. Geen lader. Geen stekker. Toch geeft hij trapheuvels een duwtje in de rug en zoef je moeiteloos weg bij het stoplicht. Het geheim zit hem in supercondensatoren.

Waar een traditionele accu energie chemisch opslaat (een traag proces dat gevoelig is voor temperatuur en slijtage), slaat een supercondensator energie elektrostatisch op. Dat betekent: razendsnel laden en ontladen, zonder dat het materiaal degradeert.

Gratis energie uit het niets

Het principe is geniaal in zijn eenvoud. Elke keer dat je remt, heuvelafwaarts gaat of gewoon lekker op een vlak stuk trapt, wekt de fiets energie op. In plaats van die energie weg te gooien als warmte, zoals bij normale remmen, wordt deze direct opgeslagen in de supercondensatoren.

Sta je stil voor een stoplicht of moet je een steile helling op? Dan wordt die energie in een fractie van een seconde vrijgegeven aan de elektromotor.

Het is in feite een KERS-systeem (Kinetic Energy Recovery System), vergelijkbaar met de technologie die ze in de Formule 1 en Le Mans gebruiken, maar dan voor je dagelijkse boodschappenritje. Omdat supercondensatoren geen zware metalen zoals kobalt of lithium bevatten en niet degraderen, gaan ze volgens de makers wel tien tot vijftien jaar mee.

Dat is drie tot vier keer zo lang als een gemiddelde fietsaccu. Bovendien zijn ze gemaakt van relatief onschuldige materialen als aluminium en koolstof, wat ze volledig recyclebaar maakt.

De perfecte stadsfiets?

Natuurlijk is er een maar. Een supercondensator kan niet zoveel energie vasthouden als een chemische accu. Je kunt er dus niet twintig kilometer mee op de brommerstand rijden zonder te trappen.

De fiets is specifiek bedoeld als ondersteuning voor de momenten dat het zwaar wordt: optrekken vanuit stilstand en klimmen. Zodra je weer op snelheid bent of afremt, laadt hij zichzelf weer op. Het is een oneindige cyclus van energie oogsten en hergebruiken.

Voor de gemiddelde stedeling die van stoplicht naar stoplicht rijdt, is dit de heilige graal. In de stad sta je immers om de haverklap stil. Precies die momenten van remmen zorgen ervoor dat de buffer volloopt, klaar voor de volgende sprint.

Geen gezeul meer met accu's, geen laadstress als je vergeten bent de stekker erin te doen en geen angst dat je fiets in de brand vliegt. Met een prijs van rond de 2700 euro is hij bovendien niet duurder dan een fatsoenlijke e-bike van een A-merk.

De Fransen laten zien dat de toekomst van elektrisch rijden misschien wel helemaal niet in grotere accu's zit, maar in slimmer omgaan met de energie die we zelf opwekken.