Juridische strijd rond Lamborghini's uit The Wolf of Wall Street eindigt in financiële deceptie voor filmproducenten

Het is voor velen een bekend beeld. Leonardo DiCaprio die in de film The Wolf of Wall Street kruipend zijn witte Lamborghini Countach probeert in te komen. Het is een van de meest besproken filmmomenten van deze eeuw. Wat minder mensen weten is dat er voor de film niet één maar twee van deze zeldzame modellen zijn gebruikt. Eentje werd voor de camera vakkundig in elkaar gebeukt, de ander bleef in perfecte staat.

Regisseur Martin Scorsese stond erop dat er een echte Lamborghini werd gebruikt voor de crash-scènes, omdat hij vond dat een replica niet realistisch genoeg zou kreukelen. Dit resulteerde in een pijnlijk schouwspel waarbij een auto van onschatbare waarde bewust tegen paaltjes en muren werd gereden.

Het gaat hier niet om zomaar een Countach. De auto in kwestie is een 25th Anniversary editie uit 1989. Dit was de zwanenzang van het iconische model, ontworpen door niemand minder dan Horacio Pagani. Hij voegde extra luchtinlaten en spoilers toe om de aerodynamica te verbeteren. Puristen vonden het destijds te veel plastic, maar inmiddels is het een gewild verzamelobject. Er zijn er slechts 658 van gebouwd, waarvan een zeer klein deel in de Amerikaanse specificatie zoals in de film.

Jaren later kwamen beide filmauto's op de markt, maar dat ging niet zonder slag of stoot. John Temerian, een bekende autohandelaar en verteller op het videoplatform VINwiki, kreeg de onbeschadigde auto in handen. Hij had een persoonlijke band met de wagen. Als kind had hij hem nog gewassen voor de vorige eigenaar. Temerian besloot de auto groots in de markt te zetten via veilinghuis RM Sotheby's in New York. De aandacht was enorm, maar toen ging de telefoon.

Dreigbrieven en advocaten

Aan de andere kant van de lijn hingen de producenten van de film die nog steeds eigenaar waren van het wrak. Ze waren woest. Volgens hen zorgde de aandacht voor de onbeschadigde auto ervoor dat hun kapotte exemplaar minder waard werd. Temerian kreeg sommeringen en dreigende telefoontjes. Ze eisten dat hij stopte met de veiling.

Temerian probeerde nog te schikken en stelde voor om samen te werken en de auto's als set te verkopen. Maar de eigenaren van het wrak weigerden. Ze wilden de hoofdprijs en dachten dat ze het alleen beter konden. In een vlaag van hoogmoed besloten ze hun auto, het wrak dus, halsoverkop naar een veiling in Abu Dhabi te sturen. Dit gebeurde vlak voor de veiling in New York. Ze gokten erop dat verzamelaars in het Midden-Oosten grof geld zouden betalen voor het beschadigde voertuig. Ze hanteerden een torenhoge minimumprijs en weigerden te zakken.

Wie het onderste uit de kan wil

Het resultaat was een financiële deceptie. Terwijl de biedingen in Abu Dhabi stokten rond de 1,35 miljoen dollar, een gigantisch bedrag voor een kapotte auto die nooit meer zal rijden, weigerden de eigenaren te verkopen. Ze wilden meer. De auto bleef onverkocht achter. Het was een klassiek geval van hebzucht.

Enkele weken later ging de onbeschadigde auto van Temerian onder de hamer in New York. De zaal zat vol en de sfeer was gespannen. De hamer viel uiteindelijk op 1,65 miljoen dollar, een wereldrecord voor dit model. Temerian en zijn team gingen met de winst naar huis, terwijl de producenten met hun onverkochte wrak en een stapel advocatenkosten achterbleven.