Van huis naar autowrak: Woningnood dwingt gezinnen de straat op

Werken, maar nergens wonen

Het verhaal is extra pijnlijk omdat Marie (nog geen 40) gewoon een vaste baan heeft in een supermarkt. Elke ochtend moet ze er fris en verzorgd uitzien voor de klanten, terwijl ze 's nachts in een ijskoude auto slaapt. "Ik werk, dus ik moet er netjes uitzien. Ik kan niet ongewassen aankomen," vertelt ze aan Le Progrès.

De realiteit is hard. Wassen doen ze bij de Croix-Rouge, waar ze één keer per week mogen douchen. De auto die ze kochten, rijdt niet eens meer. Het is een wrak dat puur dient als beschutting tegen regen en wind. Een metalen tent op vier wielen, gekocht van hun laatste spaargeld.

Bureaucratische nachtmerrie

Hoe kon het zover komen? Het is een triest verhaal van miscommunicatie en schulden. Volgens Marie hadden ze afspraken gemaakt om de huurachterstand in te lopen en dachten ze dat de uitzetting was opgeschort. "We hebben betaald," zegt ze, met bankafschriften als bewijs.

Maar de verhuurder, La Maison pour tous, is onverbiddelijk. Volgens directeur Éric Poli was dit al de zoveelste procedure en hebben ze zich niet aan de afspraken gehouden. "We zetten mensen niet zomaar op straat, dit duurt al 18 tot 24 maanden."

Op 23 oktober, slechts een week voor het winterverbod, stonden de gendarmes op de stoep. Marie en Philippe stonden op straat, met hun kat en hun fiets. Pas na een maand in de auto kregen ze via Action Logement een tijdelijke hotelkamer. De Peugeot staat er nog, als stille getuige van de ellende.

Ook in Nederland: Slapen in een garagebox

Wie denkt dat dit een ver-van-mijn-bed-show is, vergist zich. Ook in Nederland wonen kinderen in auto's en garageboxen. Uit een rondvraag van Nieuwsuur en het Jeugdeducatiefonds blijkt dat het probleem groter is dan gedacht.

In Amsterdam-Zuidoost, op basisschool De Bijlmerhorst, heeft ten minste één op de twintig kinderen geen vaste verblijfplaats. Brugfunctionaris Esther Muriani ziet schrijnende gevallen.

"Er zijn mensen die denken: als ik een garagebox huur, kan ik daar een bed zetten en heb ik tenminste een slaapplek voor mij en mijn kinderen." De school biedt daarom douches, wasmachines en lunchpakketten aan voor leerlingen die thuis niets hebben.

'Een echte hel'

Moeder Janice vertelt anoniem over haar situatie: "Mijn man liet me in de steek en ik kwam op straat te staan met drie kinderen. We bivakkeerden twee maanden in de gang van een appartementencomplex. Dat was een hel."

De gemeente Amsterdam erkent het probleem. Wethouders wijzen naar de woningnood en lange wachtlijsten (6 tot 8 maanden, zelfs met urgentie). Het advies aan dakloze gezinnen is soms hard: zoek maar buiten de stad.

Ondertussen proberen hulporganisaties en scholen de gaten te dichten, maar de conclusie is duidelijk: de woningmarkt is zo vastgelopen dat de auto voor steeds meer mensen het laatste redmiddel is.