Man reist 460 kilometer voor rijexamen en zakt binnen vijf seconden vanwege een paar regendruppels op de stoel

Het behalen van je rijbewijs is in het Verenigd Koninkrijk op dit moment een prestatie van formaat, en dat heeft weinig te maken met rijvaardigheid. Het systeem kraakt en piept. Sinds de pandemie zijn de wachtlijsten voor praktijkexamens geëxplodeerd.

In veel regio's, waaronder West Sussex waar de 27-jarige Jacob Caroll woont, is het vrijwel onmogelijk om binnen een half jaar een plekje te bemachtigen. De wanhoop drijft leerlingen tot extreme maatregelen.

Er is een levendige zwarte markt ontstaan waarbij geautomatiseerde bots alle beschikbare tijdsloten opkopen zodra ze online komen, om ze vervolgens voor woekerprijzen door te verkopen. Wie dat niet wil of kan betalen, moet uitwijken.

En dat is precies wat Jacob deed. Hij vond een plekje in Scarborough, aan de noordoostkust. Een rit van 285 mijl, oftewel 460 kilometer. Hij combineerde het met een bezoek aan zijn schoonfamilie, boekte een verblijf en bereidde zich tot in de puntjes voor. Omdat zijn theorie-certificaat bijna verliep, was dit zijn laatste kans.

Afrijden in je eigen auto

Een belangrijk verschil met Nederland is dat je in het Verenigd Koninkrijk mag afrijden in je eigen privéauto. Je hoeft geen gebruik te maken van een lesauto met dubbele bediening, zolang je maar zorgt voor de juiste verzekering, L-platen en een extra binnenspiegel voor de examinator.

Omdat Jacob met zijn eigen Ford naar het noorden was gereisd, waarschijnlijk onder begeleiding van een bevoegd persoon zoals de regels voorschrijven, was hij ook volledig verantwoordelijk voor de staat van het voertuig.

Op de ochtend van het examen deed het Britse weer waar het om bekend staat: het regende. Jacob had zijn auto de dag ervoor professioneel laten reinigen om een goede indruk te maken.

Toen de examinator naar buiten kwam, opende Jacob keurig het portier voor hem. In die paar seconden dat de deur openstond, vielen er onvermijdelijk enkele regendruppels op de bekleding van de passagiersstoel.

Geen ruimte voor oplossingen

Voor iedereen die wel eens in Engeland is geweest, is een natte jas of een paar druppels in de auto dagelijkse kost. Maar voor deze examinator was het reden voor paniek. Hij weigerde pertinent plaats te nemen op de stoel.

Volgens de richtlijnen van de DVSA (Driver and Vehicle Standards Agency) moet een voertuig schoon en veilig zijn. De examinator interpreteerde dit op een manier die grenst aan werkweigering.

Jacob probeerde de situatie nog te redden. Hij bood aan de stoel droog te vegen of er een droge deken overheen te leggen. Dit werd resoluut van tafel geveegd. De deken zou kunnen schuiven of kreukelen, wat volgens de examinator een veiligheidsrisico vormde.

Binnen enkele minuten stond Jacob weer buiten. Zonder te rijden, zonder rijbewijs en met een examen dat als niet afgenomen in de boeken ging, wat in de praktijk betekent: gezakt en opnieuw betalen.

De gevolgen zijn groot. Voor een gezin met drie jonge kinderen is een auto onmisbaar. Jacob moet nu weer achteraan sluiten in de lange wachtrij, opnieuw de volle mep betalen voor een examen en hopen dat hij ergens in het land terecht kan voordat zijn theorie verloopt.

De DVSA weigert inhoudelijk op de zaak in te gaan en verwijst naar de algemene klachtenprocedure. Het is een bureaucratische nachtmerrie die aantoont dat gezond verstand het soms verliest van regelpieten. De 460 kilometer lange rit naar de examenlocatie was voor Jacob waarschijnlijk wel een goede oefening voor zijn volgende rijexamen.