Franse avonturier reist 20.000 kilometer naar Nepal en deelt bijzondere ervaringen over gastvrijheid in Iran

Motor, bus en de duim omhoog

Hugues, een ingenieur die jarenlang in de logistiek werkte, was klaar met de sleur. Na de coronacrisis wilde hij "lucht happen". Het plan was simpel: met de motor door Europa naar Bulgarije, en vanaf daar verder met de bus en al liftend door Turkije, Iran, Pakistan en India.

De tocht begon soepel. In twee weken reed hij naar Bulgarije, waar hij zijn motor veilig stalde. Turkije was een feest van eten en muziek. Maar de echte test moest nog komen: de grens met Iran. Het land waarover het ministerie van Buitenlandse Zaken de engste waarschuwingen geeft. "Er heerste angst," geeft hij toe aan La Dépêche. "Je hoort verhalen over willekeurige arrestaties en een paranoïde staat."

De verrassing van Iran

Maar eenmaal over de grens veranderde alles. In plaats van vijandigheid, vond hij pure gastvrijheid. "Het werd mijn favoriete bestemming," zegt hij. De Iraniërs bleken ongelooflijk behulpzaam. Toen hij zijn telefoon in een rioolput liet vallen, sprong een local te hulp om hem eruit te vissen én te repareren.

Het hoogtepunt van vertrouwen kwam toen hij stond te liften. Een wildvreemde Iraanse man pikte hem op, bracht hem naar zijn eigen huis en deed iets ondenkbaars. "Hij moest werken, dus hij gaf me gewoon zijn huissleutels en zei: 'doe of je thuis bent'. Ik kende die man net een uur. Dat zou je in Frankrijk nooit zien."

20.000 kilometer menselijkheid

Ook Pakistan, nog zo'n land met een slechte reputatie, bleek een warm bad van gastvrijheid. In India vond hij spiritualiteit en in Nepal de bergen waar hij van droomde. Na vijf maanden en 20.000 kilometer reizen is zijn conclusie helder: "Mensen zijn overal hetzelfde. Ze willen gewoon vreedzaam leven."

Het bewijst dat de wereld vanaf een motorzadel of de bijrijdersstoel van een vreemde er heel anders uitziet dan op het achtuurjournaal. Voor wie twijfelt over zo'n reis is het advies van Hugues simpel: ga.