Unieke Porsche 912 na 30 jaar uit schuur in Ohio gehaald voor grootschalige restauratie

Er gaat niets boven de geur van oude olie, vermolmd hout en rattenkeutels als je op jacht bent naar verborgen schatten. In de Amerikaanse staat Ohio kregen de mannen van het YouTube-kanaal WD Detailing, samen met autohandelaar Doug Vargo, de tip van hun leven.

In een vervallen schuur, ergens in the middle of nowhere, zou een Porsche staan die sinds de jaren negentig geen daglicht meer had gezien.

Bij het openen van de deuren zagen ze in eerste instantie alleen een berg stof en troep. Maar onder de dekens en de rommel doemde een onmiskenbaar silhouet op. Het was een Porsche uit 1969, maar niet zomaar eentje.

De auto was uitgevoerd in een bizarre kleurstelling die meer deed denken aan de iconische Pontiac Trans Am uit de film Smokey and the Bandit dan aan een ingetogen Duitse sportwagen: zwart met opvallende gouden strepen en gouden wielen.

911 of 912?

De eerste vraag die op ieders lippen brandde: is het de heilige graal, een 911, of zijn goedkopere broertje, de 912? Zonder motor in het achteronder was dat op het eerste gezicht lastig te zien.

Maar na het wegvegen van de eerste laag vuil op de motorkap werd het pijnlijk duidelijk. De cijfers '912' waren letterlijk in de lak meegespoten. Het ging dus om de viercilinder-variant. Ooit bedoeld als het instapmodel, maar tegenwoordig alsnog goud waard vanwege de perfecte balans en het lagere gewicht.

Het bergen van de auto was een operatie op zich. De vloer van de schuur was zo rot dat de auto dreigde weg te zakken in de fundering. Omdat het motorblok ontbrak, was de auto gelukkig licht genoeg om met man en macht over de gaten in de vloer getild te worden.

Een tijdcapsule vol verrassingen

Eenmaal in de werkplaats bleek hoe bizar goed de auto de tand des tijds had doorstaan. Ohio staat bekend om zijn strenge winters en strooizout, wat normaal gesproken de doodsteek is voor auto's uit de jaren zestig.

Maar deze 912 had dertig jaar droog gestaan. De carrosserie was keihard en vrijwel roestvrij. De lak, hoewel bedekt onder een laag vuil die bijna fossiel was geworden, bleek na een polijstbeurt in verrassend goede staat. De gouden striping kwam weer tot leven en de whale tail spoiler, hoewel niet origineel voor dit modeljaar, gaf de auto een unieke outlaw-uitstraling.

Toch was niet alles rozengeur en maneschijn. De auto zat vol met restanten van bewoners die geen huur betaalden. Muizennesten in de hemelbekleding, een gedroogde vleermuis in de kofferbak en een brandstoftank gevuld met benzine die rook naar bedorven verf. Het interieur zat vol schimmel en de geur was ondraaglijk.

Maar het meest bijzondere was misschien wel de versnellingsbak. De pook had een zogeheten dogleg patroon, waarbij de eerste versnelling linksachter zit (naar beneden). Een knipoog naar de racerij die je zelden ziet op straatauto's.

De mannen van WD Detailing waren zo onder de indruk van het resultaat na de wasbeurt, dat ze besloten de auto zelf van Doug over te nemen. Het plan? Er een moderne zescilinder in lepelen en deze vergeten klassieker weer de weg op sturen. Het is het bewijs dat er nog steeds schatten verborgen liggen, als je maar goed genoeg zoekt.