Britse handelaar koopt drie auto's voor de sloopprijs van 300 pond en doet bij één exemplaar de vondst van het jaar

Het is een wijsheid die elke autoliefhebber met de paplepel krijgt ingegoten. Als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is dat het ook. Zeker aan de onderkant van de markt, het zogeheten afvoerputje, is de kans op een miskoop nagenoeg honderd procent.

Je koopt andermans ellende, achterstallig onderhoud en verborgen gebreken. Toch blijft de verleiding van Banganomics groot. Rijden voor een dubbeltje op de eerste rang is immers de ultieme droom van de petrolhead.

De Britse autohandelaar Matt besloot het lot te tarten. Hij kocht drie totaal verschillende auto's voor het symbolische bedrag van 300 pond per stuk. Omgerekend is dat ongeveer 360 euro.

Voor dat geld heb je de keuze uit een gouden Ford Mondeo Estate uit 2005, een Land Rover Freelander uit 2009 met een vermeend koppakking-probleem en een afgeragde Mini One uit 2004 met een schadeverleden. Het resultaat van dit experiment is een fascinerend inkijkje in de loterij die de occasionmarkt heet.

Het goudhaantje

De eerste kandidaat is de Ford Mondeo. Het is het type auto waar je normaal gesproken niet naar omkijkt, zeker niet in de kleur champagne-goud. Het imago is saai en burgerlijk. Maar schijn bedriegt.

De auto blijkt een volledige onderhoudshistorie te hebben en slechts 82.000 mijl op de teller. Na een grondige poetsbeurt en een kleine beurt blijkt de auto in smetteloze staat.

Alles werkt, van de airco tot de cruise control. Er is geen roest van betekenis en de motor loopt als een zonnetje. Matt investeerde in totaal 480 pond in de auto en schat de verkoopwaarde nu op bijna 2000 pond.

Het is het bewijs dat saaie auto's vaak de beste koopjes zijn. Niemand wil ze hebben vanwege de looks, waardoor je voor een habbekrats een oerdegelijke machine koopt die nog jaren mee kan.

De voorspelbare nachtmerrie

Aan de andere kant van het spectrum staat de Land Rover Freelander. Een luxe SUV voor 300 pond klinkt als waanzin en dat is het ook. De auto werd verkocht met de waarschuwing dat de koppakking eruit zou liggen. Tijdens de proefrit lijkt er eerst niets aan de hand. De motor loopt, de automaat schakelt en er branden geen lampjes.

Maar dan komt de onvermijdelijke kater. De kachel wordt niet warm, een klassiek teken dat er lucht of uitlaatgassen in het koelsysteem zitten. Even later schiet de temperatuurmeter naar het rood en kookt de motor over.

Hier geldt de oude wet: een goedkope Land Rover is de duurste auto die je kunt kopen. Toch is de auto niet naar de sloop gegaan; een collega nam hem over om zelf te repareren.

De verrassing van de dag

De derde auto is misschien wel het meest interessant. De Mini One had een schadeverleden (Cat D) en de lak op de motorkap zag eruit alsof deze met een verfroller was aangebracht. De auto zat onder de krassen en het interieur was een vuilnisbelt.

Toch bleek de techniek verrassend fris. Na een grote schoonmaak en wat kleine reparaties zoals ruitenwissers en lampjes, kwam er een prima rijdend karretje tevoorschijn.

Het laat zien dat cosmetische staat niet altijd iets zegt over de mechanische gezondheid. Mensen laten een auto met slechte lak vaak staan, terwijl dat juist de plek is waar je winst kunt pakken als je door de imperfecties heen kijkt.

Het experiment bewijst dat je met een beetje kennis van zaken en een portie geluk nog steeds goud kunt vinden tussen het oud ijzer. Maar voor elke gouden Mondeo is er ook een kokende Land Rover. Het blijft gokken, maar dan wel met een inzet die lager is dan een maandtermijn van een gemiddelde leasebak.