Automobilist rijdt 1 kilometer per uur te hard en moet na slepende rechtszaak 2.800 euro betalen

Soms is het verstandiger om je verlies te nemen dan om je gelijk te willen halen. Dat is een harde les die een Zwitserse automobilist heeft moeten leren. Het incident begon onschuldig in de gemeente Delémont.

De bestuurder reed over een weg waar een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur gold. Hij werd geflitst met een snelheid van 64 kilometer per uur. In Zwitserland, maar ook Frankrijk, is de wetgeving omtrent meetcorrecties strenger dan in veel andere landen.

Er wordt slechts 3 kilometer per uur van de gemeten snelheid afgetrokken bij snelheden onder de 100 kilometer per uur. Dat betekende dat hij officieel 1 kilometer per uur te hard reed.

De boete voor deze overtreding bedroeg 43 euro. Vervelend, maar geen bedrag waarvoor je normaal gesproken wakker ligt. De man was echter zo overtuigd van zijn onschuld, of misschien gewoon koppig, dat hij besloot de boete aan te vechten. Zijn belangrijkste argument was dat hij op het moment van de overtreding zelf niet achter het stuur zat. Hij weigerde echter te zeggen wie er dan wel reed.

Het juridische moeras

De zaak kwam voor de rechter. Die bekeek de flitsfoto en concludeerde droogjes dat de man op de foto toch echt verdacht veel op de eigenaar leek. De rechter bevestigde de boete en stelde dat de man zelf verantwoordelijk was.

De automobilist gaf echter niet op en ging in hoger beroep bij het kantonale gerechtshof. Daar speelde hij een gevaarlijk spelletje. Hij bleef volhouden dat iemand anders reed, maar weigerde pertinent om de identiteit van deze mysterieuze bestuurder te onthullen.

De rechters waren er klaar mee. Ze oordeelden dat als hij de bestuurder niet wilde aanwijzen, hij zelf verantwoordelijk bleef voor de kosten. Het Zwitserse rechtssysteem kent weinig geduld voor mensen die proberen de procedure te traineren. Naast de oorspronkelijke snelheidsboete kreeg hij een extra disciplinaire boete opgelegd omdat hij de rechtsgang onnodig vertraagde en informatie achterhield.

De rekening loopt op

Maar de echte financiële klap kwam daarna. Drie jaar procederen is niet gratis. Er moeten griffierechten worden betaald, advocaten moeten worden ingehuurd en er gaat enorm veel tijd in zitten. Toen de stofwolken waren opgetrokken kreeg de man de eindafrekening gepresenteerd. Het totaalbedrag aan boetes, proceskosten en juridische bijstand was opgelopen tot maar liefst 2.800 euro.

Voor dat geld had hij de oorspronkelijke boete 65 keer kunnen betalen. Het is een pijnlijk voorbeeld van het principe dat gelijk hebben niet hetzelfde is als gelijk krijgen. De man dacht het systeem te slim af te zijn door zich te beroepen op procedurefouten en vage verklaringen, maar het systeem won.

En hoe. Het laat zien dat justitie in Zwitserland niet schuwt om door te pakken als ze het gevoel hebben dat iemand de regels probeert te omzeilen. Voor deze hardrijder is de les duidelijk: volgende keer gewoon betalen en doorrijden.