Dit is waarom Duitse auto's ondanks honderden pk's vrijwel allemaal exact stoppen bij 250 kilometer per uur

Het is de frustratie van iedere eigenaar van een snelle Audi, BMW of Mercedes. Je weet dat je auto harder kan. Je voelt dat er nog toeren over zijn en dat de motor nog lang niet aan zijn tax zit. Toch grijpt de elektronica in en blijft de teller steken. Waarom bouwen Duitsers auto's met 500 of 600 pk om ze vervolgens de mond te snoeren?

Het antwoord ligt in het zogeheten Gentlemen's Agreement. In de jaren zeventig en tachtig ontstond er in Duitsland een wapenwedloop. Auto's werden steeds sneller en de politiek begon zich zorgen te maken.

De angst voor een algemene maximumsnelheid op de Autobahn (bijvoorbeeld 130 km/u) hing als een zwaard van Damocles boven de industrie. Om de politiek voor te zijn, sloten de grote drie een geheim pact.

Ze spraken vrijwillig af om hun auto's nooit harder te laten lopen dan 250 kilometer per uur. Een politieke meesterzet die ervoor zorgde dat het 'Freie Fahrt für freie Bürger' tot op de dag van vandaag bestaat.

Veiligheid en kosten

Naast politiek speelde ook techniek een rol. Snelheden boven de 250 km/u stellen extreme eisen aan banden en remmen. Door de limiet op 250 te houden, konden fabrikanten kosten besparen op onderdelen die anders geschikt moesten zijn voor racesnelheden. Het voorkwam ook dat onervaren bestuurders met snelheden gingen rijden die ze niet konden beheersen.

Porsche deed niet mee

Er was echter één jongetje in de klas dat weigerde te tekenen: Porsche. In Stuttgart vonden ze het idee van een begrenzer heiligschennis. Een sportwagen moet zo hard kunnen als de natuurwetten toelaten.

Dit is de reden waarom een standaard 911 op de Autobahn vaak sneller is dan een veel krachtigere BMW M5 of Mercedes AMG. De Porsche loopt door tot 300+, terwijl de anderen braaf in de begrenzer hangen.

Niet alleen in Duitsland

Overigens waren de Duitsers niet de enigen die zichzelf beperkingen oplegden. In Japan bestond in de jaren negentig een vergelijkbaar pact. Daar spraken fabrikanten als Nissan, Toyota en Honda af dat geen enkele auto meer dan 280 pk mocht hebben.

Ook dat was een poging om de verkeersveiligheid te garanderen. Het verschil was echter dat de Japanners logen dat ze barstten. Op papier hadden auto's als de Skyline GT-R 280 pk, maar in werkelijkheid leverden ze vaak veel meer.

Betalen voor snelheid

Tegenwoordig is het Duitse pact aan erosie onderhevig. Fabrikanten hebben ontdekt dat snelheid geld waard is. Wil je harder dan 250? Geen probleem, als je maar betaalt. Bij BMW heet het het M Driver’s Package, bij Audi het RS Dynamic Package.

Voor een paar duizend euro extra verleggen ze de grens naar 280 of 305 kilometer per uur. Vaak krijg je er dan wel een verplichte rijvaardigheidstraining bij. Tuners zoals Alpina en Brabus hebben zich overigens nooit iets van de afspraak aangetrokken en leveren al decennia auto's die ver boven de 300 gaan.

Toch zien we ook een tegenbeweging. Volvo besloot in 2020 om al hun auto's wereldwijd te begrenzen op 180 km/u uit veiligheidsoverwegingen. Ook veel elektrische auto's stoppen hier, simpelweg omdat de batterij anders in tien minuten leeg is. De 250-grens is dus niet meer heilig, maar blijft een fascinerend overblijfsel uit een tijd dat fabrikanten dachten de wereld te kunnen regelen met een handdruk.