Achtergrond

Fransman voltooit monstertocht van 12.500 kilometer per elektrische auto van Duitsland naar China

Iedereen verklaarde hem voor gek: dwars door de bergen van Georgië en de uitgestrekte steppes van Kazachstan rijden met een stekkerauto. Toch deed een Fransman het. In dertig dagen legde hij 12.500 kilometer af over de moderne Zijderoute en toonde aan dat de infrastructuur in het Oosten verder is dan wij in het Westen vaak denken.

Jesper Penninga
2 minuten
roadtrip
Elektrische auto's
elektrisch rijden
China
Frankrijk
Rusland
Fransman voltooit monstertocht van 12.500 kilometer per elektrische auto van Duitsland naar China

Het klinkt als de ultieme uitdaging voor mens en machine: in een gloednieuwe Chinese elektrische auto vanuit München koers zetten naar Beijing. Een Fransman deed het en vertelt zijn verhaal op Reddit.

De route van 12.500 kilometer voerde de bestuurder via de Balkan en Turkije naar de uitdagende bergpassen van Georgië, om vervolgens de enorme vlaktes van Rusland en Kazachstan te doorkruisen. Een tocht die normaal gesproken al een logistieke puzzel is, maar met een elektrische auto een heel nieuwe dimensie krijgt.

De grootste uitdaging was niet de auto zelf (een Changan Deepal S05), die zich met een actieradius van zo'n 450 kilometer verrassend goed hield, maar de infrastructuur en de lokale betalingssystemen. In het zuiden van Rusland was er op een traject van honderden kilometers tussen Vladikavkaz en Astrachan slechts één snellader beschikbaar.

I Drove an Electric Car from Germany to China : 12,500km in 30 days.
by u/Flaesh1552 in travel

Dat zorgde voor de nodige zweethanden in de cockpit. Daar kwam bij dat westerse betaalapps en creditcards in Rusland vanwege sancties niet werken. De oplossing was even creatief als effectief: hij gaf contant geld aan lokale jongeren, die vervolgens met hun eigen telefoon de laadpaal voor hem activeerden.

Stopcontacten in de woestijn

Nog uitdagender was het westen van Kazachstan. Tussen Atyrau en Aktobe ligt een leegte van 700 kilometer zonder enige vorm van snelladers. Hier moest de bestuurder terugvallen op de basis: stoppen bij tankstations en vragen of hij de auto aan een gewoon stopcontact mocht hangen.

Het is het elektrische equivalent van bedelen om een jerrycan benzine en dat in je tank gieten via een rietje, maar het was de enige manier om de overkant van de steppe te halen zonder stil te vallen.

Gemiddeld moest de auto vijftig keer aan de lader, wat neerkomt op bijna twee stops per dag. Dat klinkt veel, maar gezien de dagafstanden van soms 550 kilometer is het vergelijkbaar met een stevige lunchpauze en een nachtlading.

Wat deze reis vooral bewijst, is dat de infrastructuur in het Oosten zich in een razend tempo ontwikkelt. Waar wij in Europa vaak denken dat de wereld ophoudt bij de Poolse grens, rijden in Centraal-Azië inmiddels vrachtwagens vol nieuwe Chinese EV's af en aan.

De Zijderoute is elektrisch

De wegen in Georgië en Kazachstan worden in rap tempo gemoderniseerd, vaak met Chinees geld en Chinese arbeiders. De reis eindigde in Beijing, waar de cirkel rond was. De auto, gebouwd in China, was via een epische omweg terug op zijn geboortegrond.

Helaas mocht hij niet blijven: de lokale wetgeving verbiedt het om een auto met buitenlands kenteken definitief in te voeren, dus moest de wagen ironisch genoeg per schip weer terug naar Europa.

Het was een absurd einde van een reis die aantoonde dat de elektrische auto klaar is voor het grote avontuur, mits de bestuurder beschikt over stalen zenuwen, contant geld en een flinke portie geduld.