Succesverhaal: Hoe Charles Fawcett miljoenen verdiende door 200 Land Rover Defenders op te slaan

De gok van Charles Fawcett

We gaan terug naar 2015. Land Rover kondigde aan dat het doek viel voor de Defender, het vierkante icoon dat al sinds 1948 de wereld veroverde. Charles Fawcett, eigenaar van tuningsbedrijf Twisted Automotive, zag geen einde, maar een begin. Hij bestelde in één keer 200 gloednieuwe Defenders (voornamelijk de luxe XS-uitvoeringen) en zette ze weg. Niet in een showroom, maar in een donkere opslag.

Jarenlang gebeurde er niets. De auto's stonden stil, met de fabrieksolie nog in de motor en minder dan 50 kilometer op de teller. Terwijl de rest van de wereld overstapte op de moderne (en volgens puristen 'softe') nieuwe Defender, zat Fawcett op een goudmijn die met de dag meer waard werd.

Van 40 mille naar 2 ton

Toen hij de auto's jaren later mondjesmaat op de markt bracht als de 'One of One'-serie, oogstte hij wat hij had gezaaid. Fawcett verkocht ze niet zomaar. Zijn bedrijf Twisted nam elke auto onder handen. De 2.2 liter diesel kreeg meer vermogen, het onderstel werd gemoderniseerd en het interieur werd bekleed met leer dat zachter was dan in een Rolls-Royce.

Het resultaat? Een auto die eruitzag als een klassieker, maar reed als een moderne SUV. En dat mocht wat kosten. Waar een nieuwe Defender XS in 2015 misschien 40.000 pond kostte, gingen deze exemplaren van de hand voor prijzen tot wel 220.000 pond (ruim 260.000 euro). Een rendement waar menig cryptomunt jaloers op is.

De laatste der Mohikanen

Het succes van Fawcett bewees dat emotie altijd wint van ratio. Technisch gezien is de oude Defender een ramp: hij lekt, hij tocht en de draaicirkel is groter dan die van een mammoettanker. Maar het is een icoon. Door 200 van de allerlaatste exemplaren te redden en te perfectioneren, stelde Fawcett niet alleen zijn pensioen veilig, maar bewaarde hij ook 200 stukjes autogeschiedenis.

Voor de kopers was het een unieke kans: een fabrieksnieuwe 'oude' Defender, maar dan beter. En voor Fawcett was het het ultieme 'ik zei het toch'-moment.