Jeremy Clarkson test Maserati MC20 Cielo en strandt in het donker: 'Deze auto voelt zich net zo treurig als ik'

In zijn nieuwste column voor The Sunday Times begint Jeremy Clarkson met een pijnlijke analyse van de Britse auto-industrie. Merken als Triumph, Austin en TVR zijn verdwenen of in Chinese handen gevallen (MG).

Hoe kan het dat Italianen hun merken als Lancia en Maserati wel in leven houden, ondanks financiële malaise? Volgens Clarkson komt dat omdat Britten prutsers zijn die van onderdelen houden, terwijl Italianen auto's zien als levende wezens. Je maakt je oma niet af omdat ze te duur wordt, dus hef je Lancia ook niet op, is zijn redenering.

Met die bril op stapte hij in de nieuwe Maserati MC20 Cielo. Met een prijskaartje van ruim 230.000 pond (exclusief opties) verwacht je perfectie. Maar de eerste indruk was matig. De knoppen leken rechtstreeks uit een Fiat Punto te komen en de stoelen waren hard en karig.

Wie gaat dit in hemelsnaam kopen als je voor dat geld ook kunt shoppen bij Ferrari, McLaren of Aston Martin? De auto moet dan wel heel erg goed zijn om die prijs te rechtvaardigen.

Verrassend capabel in de regen

Toch wist de auto hem te charmeren. De 621 pk sterke V6 bleek perfect doseerbaar, zelfs in het typisch Britse hondenweer waarin Clarkson reed. Regen, kou en wind teisterden de cabriolet, maar in de Wet-modus gedroeg de supercar zich voorbeeldig.

Het grootste pluspunt? De ADAS-veiligheidssystemen bleven uitgeschakeld nadat hij ze had uitgezet. "Ik weet niet hoe dat mag van de EU, maar alleen daarom zou ik hem al kopen", jubelt hij. Het is een verademing in een tijd waarin auto's steeds meer op rijdende computers lijken die je constant op de vingers tikken.

Pech in het donker

Het leek een liefdesverhaal te worden, totdat het noodlot toesloeg. Op een donkere avond, ergens tussen zijn boerderij en zijn pub, gaf de Maserati de geest. De motor stopte ermee en de auto stond stil op een gevaarlijk punt.

Terwijl Clarkson zich in het donker afvroeg hoe hij in hemelsnaam een auto met zo'n lage neus op een trailer moest krijgen zonder de bumper eraf te rijden, startte de Maserati plotseling weer alsof er niets gebeurd was. Een Italiaans wonder, of gewoon kuren?

Sinds dat incident staat de auto stil op zijn erf. Clarkson durft er niet meer mee te rijden. Hij beschrijft de aanblik van de geparkeerde supercar als "treurig" en "verlaten". "Ik geloof echt dat een auto zich verdrietig kan voelen", schrijft hij.

Het incident bevestigt voor hem de kwetsbaarheid van het merk. Hij zou er kapot van zijn als Maserati verdwijnt, net zoals hij zou rouwen als ze het Uffizi-museum zouden slopen omdat de airco te duur is. Het is een typische Clarkson-conclusie: de auto is objectief gezien misschien niet de slimste keuze en de kwaliteit laat te wensen over, maar de wereld zou een stuk saaier en grijzer zijn zonder de Italiaanse passie.