Nissan patenteert bewegend accupakket voor betere rijdynamiek in elektrische auto's

De huidige trend in de auto-industrie is de zogeheten Cell-to-Body architectuur, waarbij fabrikanten de losse batterijcellen direct in het chassis van de auto integreren. Dit scheelt ruimte en maakt de algehele constructie stijver.

Nissan verkent met dit patent een tegenovergestelde richting. In de patenttekeningen, ingediend bij het Amerikaanse US Patent and Trademark Office (USPTO), is te zien dat het zware accupakket niet stijf in de bodem is vastgeschroefd. In plaats daarvan is het gemonteerd op een beweegbaar frame, aangedreven door actuatoren.

Hierdoor kan de batterij, die honderden kilo's weegt, in realtime over zowel de X-as (links/rechts) als de Y-as (voor/achter) verschuiven. Een centrale computer bepaalt, op basis van data uit onder meer gyroscopen, snelheidsmeters en sensoren die het hellen en duiken meten, waar dat contragewicht op dat specifieke moment nodig is.

De theorie achter het rijdende contragewicht

Het idee om het zwaarste onderdeel van de auto te verplaatsen, biedt in theorie voordelen voor de controle. Door de batterij bij hard remmen naar achteren te schuiven, moet worden voorkomen dat de neus te diep duikt en wielen blokkeren. Bij acceleratie of het trekken van een zware aanhanger schuift de batterij juist naar de achteras om tractie te maximaliseren.

Ook in snel genomen bochten helpt het systeem door de gewichtsverplaatsing te compenseren, wat het overhellen tegengaat en onderstuur moet reduceren. Naast rijdynamiek benoemt Nissan ook de veiligheid. Wanneer sensoren een zijdelingse botsing registreren, trekken de actuatoren de batterij vlak voor de impact weg van de inslagzone. Dit moet de schade aan de cellen beperken en het risico op kantelen (een zogeheten flip) verkleinen.

De praktijk: complexiteit en kosten

Hoewel het concept op de tekentafel voordelen biedt, zijn er duidelijke praktische en economische hordes. Een systeem dat honderden kilo's in realtime heen en weer schuift, is mechanisch complex en brengt hoge productiekosten met zich mee.

Bovendien verbruikt een dergelijk actief systeem, dat de batterij continu verplaatst, zelf stroom. Dit kan ten koste gaan van de algehele actieradius. Daarnaast vergt het beweegbare frame de nodige fysieke ruimte in de bodem; ruimte die bij een vast Cell-to-Body design juist wordt gebruikt om méér accucellen te plaatsen of de interieurruimte te vergroten.

Het is vooralsnog onduidelijk of, en wanneer, Nissan dit patent daadwerkelijk in een productiemodel (zoals een toekomstige elektrische sportwagen) gaat toepassen. Zoals vaker bij patenten is het niet gegarandeerd dat de techniek uiteindelijk de showroom bereikt.