Waarom de reserveband uit de kofferbak van nieuwe auto's verdwijnt

Het verwisselen van een lekke band langs de snelweg behoort langzaam maar zeker tot het verleden. Het volwaardige reservewiel of het zogeheten thuiskomertje is bij de meeste nieuwe modellen geschrapt uit de standaarduitrusting. In plaats daarvan krijg je een bandenreparatieset of staat de auto op runflat-banden, waarmee je met verminderde snelheid nog naar een garage kunt rijden. Deze verschuiving in de industrie heeft drie belangrijke, overlappende oorzaken.

Gewicht besparen voor een lagere uitstoot

De voornaamste reden voor het schrappen van de extra band is het gewicht. Een volwaardig wiel met velg, inclusief de benodigde krik en wielmoersleutel, weegt al snel tussen de vijftien en twintig kilo. Door dit totaalpakket weg te laten, verlaagt de autofabrikant de totale massa van het voertuig aanzienlijk.

In een tijdperk waarin de uitstootnormen voor verbrandingsmotoren elk jaar strenger worden en elektrische auto's elke kilometer aan actieradius nodig hebben, telt letterlijk elke kilo. Het verwijderen van het reservewiel is een relatief makkelijke manier om de efficiëntie op papier te verbeteren, zonder dat het direct ten koste gaat van het comfort of de prestaties van de auto.

Ruimte maken voor accu's en bagage

Naast gewicht neemt een reservewiel enorm veel ruimte in beslag. Moderne auto's herbergen steeds meer complexe technologie. Vooral bij hybride en volledig elektrische modellen is de ruimte onder de laadvloer hard nodig voor het accupakket, de sensoren en de omvormers.

Door de traditionele wielkuip weg te ontwerpen, krijgen ingenieurs de vrijheid om een groter batterijpakket te plaatsen of simpelweg de kofferbakinhoud voor de consument te vergroten. Een busje met vloeibaar afdichtingsmiddel neemt slechts een fractie van deze ruimte in.

De onvermijdelijke kostenbesparing

Hoewel fabrikanten de verandering graag toeschrijven aan ruimtegebrek en efficiëntie, speelt de financiële kant uiteraard ook een grote rol. Het vervangen van een wiel en een krik door een goedkope reparatieset levert autofabrikanten al snel honderd tot tweehonderd euro op per geproduceerde auto. Op productieaantallen van honderdduizenden stuks is dat een gigantische kostenbesparing.

Daarnaast tonen statistieken aan dat de kwaliteit van moderne banden dusdanig is verbeterd dat klapbanden of lekke banden steeds minder vaak voorkomen. Automobilisten bellen bovendien bij pech steeds vaker de pechhulpdienst in plaats van zelf de handen vuil te maken. Het reservewiel is daarmee voor de fabrikant van een absolute noodzaak gedegradeerd tot een overbodige en dure luxe-optie.