Nederlandse motorrijdster Itchy Boots krijgt bij Chinees-Mongoolse grens te maken met grenspolitie

De indrukwekkende carrière van deze fulltime reiziger begon in 2018 toen zij resoluut haar comfortabele huis in Nederland verkocht en haar vaste baan opzegde. Na eerdere extreme tochten door onder meer Zuid-Amerika, Afrika en een loodzware rit naar de ijskoude noordkust van Alaska, koos zij voor dit achtste seizoen voor een compleet nieuwe uitdaging. De route bracht haar vanuit het Midden-Oosten dwars door landen als Afghanistan en Tadzjikistan richting de uitgestrekte landschappen van China.

Tijdens haar rit door de Chinese provincie Xinjiang naderde zij de uiterst gevoelige grenslijn met buurland Mongolië. Dit uitgestrekte gebied wordt door de Chinese overheid zwaar bewaakt en westerse toeristen zijn er een absolute zeldzaamheid. De motorvlogger reed samen met haar verplichte Chinese gids Bing over een afgelegen onverharde weg toen zij plotseling werden staande gehouden door de lokale grenspolitie.

De rit langs de grens werd op dat moment al bemoeilijkt door de matige infrastructuur. Op een hoogte van zestienhonderd meter gierde de koude wind onafgebroken over de vlaktes en de aanwezigheid van talloze zware vrachtwagens uit een nabijgelegen kolenmijn maakte het navigeren door het stof lastig. Haar gids ging bovendien hard onderuit in het extreem dikke grind waardoor het duo kostbare tijd verloor.

Vriendelijke controle verandert in een onverwachte beperking

De controlerende agenten in de woestijn bleken in eerste instantie verrassend behulpzaam. Ze wilden absoluut voorkomen dat de westerse reiziger zou verdwalen in de meedogenloze omgeving.

Na het controleren van de route en het uitdelen van flessen water leek de kous af. De echte administratieve problemen ontstonden echter pas bij aankomst in het nabijgelegen grensstadje waar zij wilden overnachten.

De reizigers hadden ruim vooraf toestemming gekregen om in het enige hotel van de wijde omtrek te slapen. De lokale autoriteiten eisten bij de stadsgrens echter plotseling een extra veiligheidsvergunning die ter plekke onmogelijk te verkrijgen was. Na veel overleg en talloze telefoontjes door de gids streek de Chinese politie uiteindelijk met de hand over het hart om een slaapplek te garanderen.

Ze kreeg een escorte toegewezen die haar met zwaailichten tot aan de deur van het hotel begeleidde. Ze kreeg daarmee de unieke eer om als allereerste buitenlander ooit in dit specifieke hotel te mogen overnachten.

Aan dit zeldzame privilege zat echter wel een spijkerharde voorwaarde verbonden. De politie verbood haar ten strengste om het terrein van het hotel te verlaten of zonder toezicht in het afgelegen dorp rond te dwalen.

Ouderwets tanken met een gieter en een klassieke Yamaha

Naast de strenge veiligheidseisen werd de reis door Xinjiang tevens getekend door opmerkelijke lokale tankregels. Motorfietsen mogen in deze specifieke regio om veiligheidsredenen absoluut niet in de directe nabijheid van de brandstofpompen komen.

Motoren moeten op grote afstand worden geparkeerd waarna de benzine via een stalen theepot of jerrycan in de tank moet worden gegoten. Dit omslachtige proces leidde steevast tot verspilde brandstof op het asfalt wat de lokale regelgeving extra ironisch maakt.

Tijdens deze tankbeurten en de spaarzame stops in de dorpen keek de lokale bevolking bovendien vol onbegrip naar haar tweewieler. Dat had niet alleen te maken met haar westerse uiterlijk maar vooral met de leeftijd van de machine waarop ze rijdt.

In China gelden uiterst strenge wetten voor de levensduur van voertuigen en oude motoren mogen simpelweg niet meer de openbare weg op. Voor westerse reizigers met een tijdelijke vergunning wordt echter een zeldzame wettelijke uitzondering gemaakt.

In plaats van een gloednieuwe machine met geavanceerde elektronica vertrouwt zij dit seizoen op pure analoge techniek. Ze rijdt op een Yamaha Ténéré XT600z uit 1987, wat exact haar eigen geboortejaar is. Als deze ruim vijfendertig jaar oude motor het eigendom van een Chinees was geweest, had het voertuig wettelijk gezien al lang in een museum of op de schroothoop gestaan.

De robuuste eencilinder heeft de toepasselijke naam Frankie gekregen. Dit is een knipoog naar het monster van Frankenstein, aangezien de motor voorafgaand aan de reis volledig uit tientallen losse en herbouwde onderdelen is samengesteld.

Frankie treedt hiermee in de illustere voetsporen van haar eerdere reismotoren zoals de iconische Royal Enfield Basanti en de moderne Honda CRF300L Rally. Met deze betrouwbare Japanse techniek hoopt ze op korte termijn de grens met Mongolië over te steken, waar ze haar immense soloreis over de uitgestrekte steppes definitief in absolute vrijheid zal vervolgen.