Grote kans dat jouw zelfrijdende robotaxi stiekem wordt bestuurd vanuit India

De belofte van de techindustrie klinkt utopisch. We stappen allemaal in een auto zonder bestuurder, leunen achterover en laten een foutloze kunstmatige intelligentie het zware werk doen. Achter deze gelikte marketingcampagnes gaat echter een ongemakkelijke waarheid schuil.

De systemen blijken in de praktijk ontzettend beperkt te zijn. Zodra een zelfrijdende auto in een onverwachte verkeerssituatie belandt, weet de software zich geen raad. De illusie van onafhankelijkheid wordt op dat moment direct verbroken, waarna de wagen als het ware de hulp inroept van een callcentermedewerker aan de andere kant van de wereld.

Een helpdesk aan de andere kant van de planeet

Een recent Amerikaans onderzoek van senator Ed Markey van Massachusetts bracht de pijnpunten van de autonome industrie pijnlijk aan het licht. Elk groot autonoom automerk maakt gebruik van zogenaamde Remote Assistance Operators. Zodra de geprezen software een complexe afzetting of een vreemd geparkeerde vrachtwagen niet snapt, pauzeert het voertuig.

Bedrijven als Waymo, een van de koplopers in deze industrie, blijken voor het oplossen van deze problemen zwaar te vertrouwen op medewerkers in het buitenland, bijvoorbeeld in landen als India of de Filipijnen.

Het meest verontrustende aan deze constructie is dat een substantieel deel van deze overzeese medewerkers niet eens beschikt over een lokaal geldig rijbewijs. Zij zitten duizenden kilometers verderop achter een scherm en moeten op basis van camerabeelden beslissen hoe een stalen machine van tweeduizend kilo veilig door een drukke Amerikaanse of Europese stad moet navigeren.

Veranderd in een enorme bestuurbare auto

Verschillende fabrikanten proberen vol te houden dat deze medewerkers enkel advies geven en een nieuwe route op een digitale kaart tekenen, waarna de auto zelf fysiek weer optrekt. Het onderzoek haalde echter ook bewijs naar boven van daadwerkelijke besturing op afstand.

Tesla moest onder ede toegeven dat operators als laatste redmiddel de directe controle over een voertuig kunnen overnemen. Via een internetverbinding mogen zij de auto sturen en tot maximaal zestien kilometer per uur laten rijden. Waymo heeft inmiddels een vergelijkbare technische noodtool ontwikkeld om stilgevallen wagens op afstand weg te loodsen.

Dit fenomeen levert levensgevaarlijke nieuwe risico's op. Een medewerker in Azië die via een internetkabel een auto in het Westen bestuurt, is extreem kwetsbaar voor latentie. Zelfs een kleine hapering in het netwerk kan ervoor zorgen dat een medewerker te laat remt voor een onverwacht obstakel. De industrie verkoopt ons de droom van pure autonomie, maar in werkelijkheid bevinden we ons voorlopig in het tijdperk van de haperende afstandsbediening.