De Belgische spooksnelweg van Luik: Waarom dit asfalt veranderde in een gigantisch puinkerkhof

Voor de gemiddelde automobilist die dagelijks over de E313 of de E40 rond Luik raast, is de A601 een onzichtbaar relikwie uit het verleden. Dit slechts vijf kilometer lange stuk asfalt werd in 1964 geopend met een ambitieus doel: een snelle verbinding vormen tussen het noorden en de grote verkeersaders richting Duitsland en Frankrijk. Het moest het beruchte klaverblad van Vottem ontlasten, maar die droom hield niet lang stand.

De vergeten schakel van het Luikse verkeer

Terwijl de omliggende wegen steeds drukker werden, raakte de A601 in een diep isolement. Een gebrek aan structureel onderhoud en een onveilig ontwerp met gevaarlijk korte op- en afritten zorgden ervoor dat het wegdek langzaam verbrokkelde.

In 2013 werd de eerste rijstrook opgeofferd aan de aftakeling en op 28 december 2014 viel het doek definitief. De snelweg werd met betonblokken afgesloten voor alle verkeer en veranderde officieel in een spookweg waar het onkruid door de scheuren in het beton begon te groeien.

Van asfalt naar gigantische afvalstort

Jarenlang was de A601 het domein van urban explorers en de natuur, totdat de natuurramp van juli 2021 het Waalse landschap verwoestte. De enorme overstromingen lieten een spoor van vernieling achter in de provincie Luik.

Binnen drie dagen ontstond er naar schatting 1,5 miljoen ton afval. De Waalse regering zat met de handen in het haar: waar laat je tienduizenden vernielde wagens, kapotte koelkasten en tonnen aan gebroken huisraad als alle reguliere afvalcentra in een mum van tijd verzadigd zijn?

De oplossing lag verscholen achter de betonblokken van de vergeten A601. De spooksnelweg werd vrijgemaakt voor honderden vrachtwagens die af en aan reden om het puin uit de getroffen steden en dorpen te storten. Kilometerslang veranderde de weg in een gigantische, lineaire stortplaats waar de bergen afval metershoog boven de vangrails uitkwamen.

Een macaber decor onder de hoogspanningsmasten

De hernieuwde activiteit op de A601 had een duistere rand. De politie en de Civiele Bescherming voerden geregeld inspecties uit op de snelweg, maar niet om de verkeersveiligheid te controleren. Men zocht tussen de enorme bergen huisraad en vernielde auto’s naar lichamen van vermisten die door het kolkende water waren meegesleurd.

Inmiddels is de grootste berg puin geruimd en gesorteerd, maar de A601 blijft een litteken in het landschap. Hoewel er af en toe stemmen opgaan om de weg te renoveren om de verkeersdruk rond Luik te verminderen, ontbreekt het aan de nodige budgetten. Het asfalt ligt er nu weer grotendeels verlaten bij, als een stille getuige van een natuurramp die een heel land op zijn grondvesten deed schudden.