Hij bouwde een elektrische postfiets om tot microcamper en stuurde hem direct de sneeuwstorm in

Het verlangen naar totale onafhankelijkheid en off-grid kamperen drijft menig liefhebber naar de tekentafel. Waar de meesten uiteindelijk kiezen voor een degelijke, maar prijzige fabriekscamper, besloot een Amerikaanse sleutelaar het over een compleet andere en veel goedkopere boeg te gooien.

Hij kocht een afgedankte elektrische postdriewieler en verbouwde het logge wagentje tot een rijdende slaapplaats. Wat op papier klonk als een slim en creatief budgetproject voor de winter, bleek in de praktijk al snel een les in improvisatie en ijskoude realiteit.

De basis van deze opmerkelijke microcamper is verrassend. De Amerikaanse postdienst investeerde ooit ruim veertigduizend dollar per stuk in deze zware, elektrische bezorgfietsen.

Na een reeks onfortuinlijke crashes en defecten werden de voertuigen echter al snel als schroot afgeschreven. De sleutelaar tikte twee van deze gehavende exemplaren op de kop voor slechts duizend dollar. Voor dat geld kreeg hij een robuust chassis, een volledig dichte laadbak en een functionerende elektromotor.

Een houtkachel in de laadbak

Na het wegslijpen van de originele stalen postschappen ontstond er achterin wonderwel genoeg ruimte voor een slaapplek. Om de snijdende vrieskou in de bergen het hoofd te bieden, werd er zelfs een heuse houtkachel aan de achterdeur gemonteerd.

Compleet met sfeerverlichting en de nodige houten panelen leek de afgedankte postfiets helemaal klaar voor zijn transformatie tot volwaardige wintercamper. De ultieme vuurdoop in een besneeuwd berggebied liet dan ook niet lang op zich wachten en legde vrijwel direct de stevige pijnpunten van het ontwerp bloot.

Zodra de zware driewieler het onverharde, besneeuwde pad raakte, werd duidelijk dat een postfiets absoluut geen volbloed terreinwagen is. De tweewielaandrijving worstelde hopeloos met de gladde en steile ondergrond en het voertuig strandde al vrij vlot in de diepe sneeuw.

Met een flinke dosis creativiteit en een handvol dikke tiewraps om de achterwielen werden provisorische sneeuwkettingen gecreëerd, waarna de fiets met horten en stoten weer in beweging kwam. De smalle spoorbreedte en het bijzonder hoge zwaartepunt maakten elke stuurcorrectie bovendien een hachelijke onderneming, waarbij de topzware camper constant dreigde om te vallen.

Een bloedhete sauna met lekkage

Het voertuig kwam nauwelijks meer vooruit door de dikke laag poedersneeuw. Lopen was op dat moment letterlijk sneller geweest dan de tergend trage kruipsnelheid van de elektrische camper.

Bovendien ontbrak een cruciaal onderdeel voor winterse omstandigheden; ruitenwissers waren nergens te bekennen. De bestuurder moest dan ook constant afstappen om de besneeuwde voorruit handmatig schoon te vegen, wat de barre tocht alleen maar verder vertraagde.

De overnachting zelf bracht vervolgens de nodige comfortproblemen aan het licht. De geïnstalleerde houtkachel bleek qua capaciteit veel te zwaar bemeten voor de piepkleine, afgesloten laadruimte, waardoor de krappe cabine binnen de kortste keren in een bloedhete sauna veranderde.

Toen die intense hitte de dikke laag sneeuw op het ongeïsoleerde dak van het wagentje deed smelten, veranderde de geïmproviseerde slaapplaats door lekkages al snel in een behoorlijk natte bedoening. Als klap op de vuurpijl zorgde een haperend elektrisch slot er ook nog eens voor dat de bouwer zichzelf per ongeluk opsloot in zijn eigen creatie.

Ondanks de overduidelijke mechanische gebreken, de vastgelopen wielen en het natte beddengoed, bewijst het opmerkelijke project wel degelijk potentie. Het toont aan dat de droom van een elektrische, uiterst compacte camper haalbaar is met slechts een fractie van het budget van een regulier fabrieksexemplaar.

Het vereist simpelweg een eigenaar die bereid is om comfort moeiteloos op te offeren voor avontuur en die de nodige tiewraps en duct tape standaard in de cabine heeft liggen om de ontwerpfouten onderweg glad te strijken.