Waarom BMW onverwacht patent aanvraagt op een stokoude en vergeten bouwtechniek

Het X-aanbod van BMW puilt momenteel aan alle kanten uit. Met modellen die variëren van de uiterst compacte X1 tot de sportieve XM en de immense X7, bedient de fabrikant vrijwel iedere denkbare koper in het hogere segment. Toch is er één specifiek hoekje op de markt waar de autobouwer in München momenteel akelig stil blijft. De pure en compromisloze offroader, het segment waar concurrenten als de Mercedes G-Klasse en de Land Rover Defender de absolute dienst uitmaken, ontbreekt. Een recente patentaanvraag bij het Deutsches Patent- und Markenamt toont echter aan dat BMW op de achtergrond druk sleutelt aan een basis die de komst van exact zo'n ruig model verraadt.

Het opgedoken patent (met aktenummer DE 10 2024 130 768.4) trekt vooral de aandacht vanwege de opvallende, klassieke insteek. De aanvraag beschrijft namelijk in detail de modulaire constructie van een ladderchassis. Om deze stap te begrijpen, is een korte blik op de autohistorie nuttig. Vrijwel iedere moderne personenauto heeft tegenwoordig een zogenoemde zelfdragende carrosserie, waarbij het frame en het koetswerk één stijf en relatief licht geheel vormen. Een ladderchassis is een veel ouder en grover concept. Het bestaat uit een zwaar stalen raamwerk waarop naderhand een los koetswerk wordt gemonteerd. Het is in de basis lomp en zwaar, waardoor het in de huidige auto-industrie vrijwel louter nog wordt gebruikt voor pick-ups en Spartaanse terreinwagens. Aangezien dit robuuste basisprincipe al ver voor de oorlog bestond, heeft BMW uiteraard uitsluitend patent aangevraagd op een sterk gemoderniseerde en schaalbare versie van dit concept.

Goedkope productie en lichte materialen

De kracht van het gepatenteerde Beierse ontwerp zit hem in de extreme modulariteit en de relatief simpele verbindingsstukken. Zowel de voorste en achterste dwarsbalken als de diagonale verbindingselementen van de "ladder" kunnen exact identiek worden geproduceerd. Omdat de individuele langs- en dwarsprofielen simpelweg uit eindeloze profiellengtes worden gesneden, is het chassis buitengewoon eenvoudig en relatief goedkoop te verlengen of te verbreden. Bovendien beperkt het patent zich niet louter tot constructiestaal of versterkt aluminium. De ingenieurs claimen in het document specifiek het ontwerprecht om de dwars- en langsbalken uit stijf en vederlicht carbon op te bouwen. Dat detail maakt dit nieuwe raamwerk in potentie ongekend licht en onverzettelijk stijf.

Wat eveneens de aandacht trekt in de opgedoken papieren, is de aandrijflijn. Waar een conventioneel ladderchassis van origine thuishoort bij zware en ronkende verbrandingsmotoren, focust BMW zich in deze patentaanvraag nadrukkelijk op elektrische voertuigen. De robuuste basis leent zich volgens de fabrikant bij uitstek voor het structureel integreren en veilig beschermen van een enorm batterijpakket en zware elektromotoren.

De strijd om de ruige terreinwagen

BMW houdt in de officiële documentatie overigens alle mogelijke opties open en stelt droogjes dat het flexibele chassis theoretisch geschikt is voor luxueuze sedans of stationwagens. Toch wijst deze traditioneel robuuste bouwwijze met nadruk op een compleet ander type auto. In de wandelgangen circuleert al maanden het hardnekkige gerucht dat BMW werkt aan project G74, intern ook wel de BMW Rugged genoemd. Dat zou een puur, krachtig en elektrisch aangedreven terreinvoertuig moeten worden om definitief tegenwicht te bieden aan de gevestigde offroad-orde uit Stuttgart en Groot-Brittannië.

Het is in de uiterst competitieve autowereld gebruikelijk dat merken opvallende technische oplossingen louter preventief patenteren om concurrenten af te blokken, zonder dat daar direct een glimmend productiemodel uit voortvloeit. Toch toont deze onverwachte duik in het verleden aan dat BMW de blauwdruk voor een oersterke, elektrische terreinwagen inmiddels tot in de puntjes heeft uitgetekend.