Deze gezinsbus kreeg een F1-motor (en dat was niet eens het gekste concept)

De Renault Espace F1 uit 1994 is misschien wel de meest iconische illustratie van hoe ver fabrikanten kunnen gaan als marketing en techniek elkaar volledig opstoken. Achter het silhouet van een ogenschijnlijk onschuldige gezinsbus schuilde een extreem prototype met een Formule 1-V10, goed voor ruim 820 trappelende paarden. Het was volkomen onpraktisch, maar als imagostunt briljant: vergeet imago, wij kunnen zelfs van een MPV een racemonster maken.

Dat is exact de kern van conceptauto’s. Ze vormen een waanzinnig duur en publiek laboratorium waarin ingenieurs ongeremd vragen mogen stellen die niemand nog hardop durfde uit te spreken. En die krankzinnige ideeën leveren vaker dan je denkt een serieuze blik op de verre toekomst op.

De auto die letterlijk van huid kon veranderen

Neem bijvoorbeeld de BMW GINA uit 2008. In plaats van starre en zware metalen carrosseriepanelen, overspande BMW een beweegbaar skelet met een flexibele stoffen buitenhuid. Het voertuig kon daardoor letterlijk van vorm veranderen. Zelfs de koplampen kwamen pas tevoorschijn toen de stoffen huid als een soort ooglid openging. Een auto van doek voelt natuurlijk onrealistisch voor dagelijks fileparkeren, maar BMW testte hiermee wel serieus of het oppervlak van een auto niet veel actiever en veranderlijker mocht zijn.

De woonkamer op wielen

Iets vergelijkbaars zagen we met de Mercedes-Benz F 015 Luxury in Motion. Dit model uit 2015 leek niet op zoek naar prestaties, maar vroeg zich af hoe we een auto zouden inrichten als we zélf niet meer hoeven te sturen. Het antwoord was een gigantische rijdende lounge, met draaibare loungestoelen, houten vloeren en externe communicatie via LED-panelen om voetgangers de weg te wijzen.

Waar veel merken destijds alleen focusten op de technische kant van autonoom rijden, liet Mercedes zien dat de binnenkant compleet moet worden heroverwogen zodra het stuurwiel overbodig wordt.

De auto die je humeur moest lezen

Dat auto’s steeds meer rijdende computers en intelligente partners worden, snappen we anno nu allemaal. Maar Toyota durfde dat al in 2001 te roepen met de excentrieke Pod. Dat bolle wagentje moest een rij-assistent zijn die jouw humeur en emoties zou herkennen aan de hand van biometrische signalen.

Had je stress in de file of nam je bochten te wild? Dan zou de Pod proberen je te kalmeren. Als productietechniek was dat in 2001 nog veel te vroeg, maar ruim twintig jaar later doen systemen voor vermoeidheidsherkenning, rijgedraganalyse en AI-interactie in grote lijnen iets vergelijkbaars.

De piramide van Citroën

Soms wordt er niet op technologie gefocust, maar knallen de ontwerpers dwars door alle conventionele regels heen. De onvergetelijke Citroën Karin uit 1980 is daar het absolute hoogtepunt van. De Fransen ontwierpen simpelweg een hoekige piramide op wielen, waarbij de centrale bestuurder en twee iets teruggeplaatste passagiers bijna knus onder een minuscuul stukje dakpaneel zaten. Het zou nooit productie halen, maar zette de toon voor een radicaler spel met de verhoudingen en de binnenruimte van hatchbacks.

De Ford met een kernreactor achterin

Het absolute toppunt van extreme toekomstvisies is misschien wel de Ford Nucleon uit 1958. In theorie aangedreven door een compacte kernreactor achterin. Geen laadstress of tankpasjes; één keer ‘tanken’ en je kon duizenden kilometers vooruit. Natuurlijk kwam de nucleaire Ford nooit verder dan een schaalstudie en een droombeeld, maar hij laat perfect zien hoe rotsvast het vertrouwen in snelle technologische vooruitgang destijds was.

Conceptauto’s zullen voorlopig niet verdwijnen, en dat is maar goed ook. Of ze nu rijden als een Formule 1-bolide, eruitzien als een piramide of hopen op kernsplitsing voor je volgende supermarktbezoek: ze stellen de idiootste vragen. En soms is het antwoord dichterbij dan we destijds dachten.