Waarom Amerika liever een levensgevaarlijke bus van 225 km/u bouwt dan één normale trein

In vrijwel elk beschaafd land is het concept van een snel, comfortabel en efficiënt openbaar vervoersnetwerk redelijk eenduidig: je legt stalen rails aan, zet er een aërodynamische trein op en laat het geheel met 300 kilometer per uur wegschuiven. Maar in de Verenigde Staten, het land van eindeloze asfaltvlaktes, denkt men daar inmiddels heel anders over. De transportautoriteit van Californië, beter bekend als Caltrans, heeft namelijk een nieuw plan gepresenteerd om grote steden als San Francisco en Los Angeles sneller met elkaar te verbinden. De oplossing? Een touringcar die de wetten van de natuurkunde tart.

Caltrans heeft serieus onderzoek aangekondigd naar de haalbaarheid van een zogenaamde 'Turbo-Bus' die met snelheden tot wel 225 kilometer per uur (140 mph) over de openbare weg moet knallen. Ter vergelijking: in Nederland word je als buschauffeur al als een gevaarlijke wegpiraat gezien als je met 105 km/u over de A2 rijdt. In Californië, waar de wettelijke maximumsnelheid voor auto's op slechts 113 km/u ligt, betekent dit plan letterlijk een verdubbeling van de snelheid op het asfalt.

De infrastructuur is hier totaal niet op berekend

Het klinkt als de natte droom van elke haastige reiziger: binnen dik drie uur van San Francisco naar Los Angeles, zonder in te hoeven checken op een luchthaven. Maar zodra je de logistieke en technische details van dit megalomane project bekijkt, breekt het koude zweet je direct uit. Een touringcar van ruim vijftien ton die met 225 kilometer per uur voorbij raast, vereist namelijk een infrastructuur van Formule 1-kaliber.

Caltrans geeft zelf al schoorvoetend toe dat de huidige Amerikaanse Freeways simpelweg niet geschikt zijn voor dergelijke projectielen. De bochtenradiussen zijn te scherp, de vangrails zijn ontworpen voor auto's die hooguit 130 km/u rijden en de op- en afritten zijn veel te kort. Om het plan te laten slagen, eist de transportautoriteit dan ook een volledig afgescheiden, speciale rijstrook voor de superbus, inclusief kilometerslange remzones en gigantische, exclusieve overstapstations.

Waarom geen gewone trein?

Waarom steekt een welvarende staat als Californië in vredesnaam miljarden dollars in onbewezen autonome rijsystemen, speciale asfaltstroken en levensgevaarlijke megabussen, in plaats van gewoon één functionerende hogesnelheidslijn aan te leggen?

Het pijnlijke antwoord is simpel: dat treintraject proberen de Amerikanen al meer dan vijftien jaar te bouwen, en het is uitgelopen op het grootste infrastructurele fiasco in de Amerikaanse geschiedenis. Het beruchte California High-Speed Rail project is compleet vastgelopen in gigantische rechtszaken, politiek getouwtrek en onteigeningsdrama's. De geschatte kosten zijn inmiddels geëxplodeerd tot ver boven de honderd miljard dollar, en er is nog amper rails aangelegd.

De nieuwe Turbo-Bus is dus eigenlijk niets meer dan een wanhopige noodgreep. Omdat het de overheid simpelweg niet lukt om een Europees ogend treintraject van de grond te krijgen, storten ze zich op het enige wat Amerika wél kan bouwen: asfalt. Het resultaat is een peperduur concept voor een busrit die op een gemiddelde werkdag waarschijnlijk meer weg heeft van een zenuwslopende achtbaanrit dan van comfortabel openbaar vervoer.