Achtergrond

Opa kocht nieuwe Nissan in 1989 voor zijn eerste kleinkind: na 37 jaar draait de baby van toen de sleutel om

Tussen verhuisdozen en onder een dikke laag stof stond in een garage bij Preston jarenlang een rode Nissan Micra uit 1989. Met 49.253 mijl op de teller is het geen bijzondere klassieker, maar het familieverhaal achter deze auto maakt hem uniek.

Nick ter Arkel
4 minuten
Nissan
barn find
Opa kocht nieuwe Nissan in 1989 voor zijn eerste kleinkind: na 37 jaar draait de baby van toen de sleutel om

Net als bij de inmiddels beroemde Renault 5 uit 1982 die decennia stilstond vanwege rijangst, werd ook deze Micra niet zomaar vergeten. Achter de muffe geur van het interieur, de platte banden en de stoffige lak schuilt een auto die ooit met een duidelijke reden werd gekocht. Hij was bedoeld voor een nieuw hoofdstuk in de familie, maar werd uiteindelijk vooral een stille herinnering aan de man die hem uitzocht.

Gekocht voor een kind dat hij nauwelijks zou zien opgroeien

Het verhaal begint in 1989. De grootvader van Chris kreeg te horen dat zijn dochter zwanger was van zijn eerste kleinkind. Tot dan toe reed hij in een klassieke Mini, maar met een baby op komst was dat ineens niet meer de meest praktische keuze. Hij wilde iets ruimers, moderners en bruikbaarders. De keuze viel op een nieuwe vijfdeurs Nissan Micra K10.

Die rit kwam er nog één keer op een onvergetelijk moment. Toen Chris werd geboren, haalde zijn opa zijn dochter en pasgeboren kleinzoon met de Nissan op uit het ziekenhuis. Het had het begin moeten zijn van talloze familieritjes, maar het liep anders. In 1990 overleed de grootvader. De man die de auto speciaal voor de gezinsuitbreiding had gekocht, kon er zelf maar kort van genieten.

De oma reed hem nog even, daarna werd de garage zijn wereld

De Micra verdween na het overlijden niet meteen definitief achter slot en grendel. De oma van Chris reed er nog sporadisch mee. Chris herinnert zich hoe hij als kind met zijn broer achterin zat, terwijl zijn oma boodschappen deed of korte ritjes maakte. Later kwam de auto ook nog kort terug op de weg in de jaren nul, voordat hij opnieuw werd weggezet.

Uiteindelijk bleef de rode Nissan bijna twintig jaar op dezelfde plek in de garage staan. Inmiddels is de oma 96 jaar oud en woont ze vanwege dementie in een zorginstelling. Toen de familie het huis en de garage begon op te ruimen, stond de vraag ineens op tafel: wat doe je met zo’n oude Micra? Voor een buitenstaander is het een eenvoudige stadsauto. Voor Chris is het de auto waarin hij zijn allereerste autorit maakte.

Een doodgewone Micra werd ineens een tijdcapsule

Om de auto op een nette manier wakker te maken, riep de familie de hulp in van Jonny Smith van The Late Brake Show. Samen bekeken ze de Nissan in zijn natuurlijke omgeving: stoffig, muf en al jaren niet meer aangeraakt, maar nog duidelijk herkenbaar als de kleine Japanse hatchback die ooit op elke straathoek leek te staan.

De K10-generatie van de Micra was in de jaren tachtig en vroege jaren negentig precies het soort auto waar niemand lang bij stilstond. Licht, hoekig, simpel en betrouwbaar. Juist daardoor zijn nette exemplaren nu veel zeldzamer dan je zou verwachten. Door roest, dagelijks gebruik en lage restwaarde zijn veel van deze auto’s verdwenen. Deze Micra overleefde omdat hij simpelweg in de familiegarage bleef staan.

Vastzittende wielen, platte banden en toch hoop

De eerste uitdaging was om de auto überhaupt naar buiten te krijgen. De banden waren plat, de garage was krap en enkele wielen zaten door het lange stilstaan vast. Met wat lucht in de banden, voorzichtig trekwerk en de nodige spierkracht kwam de Nissan uiteindelijk centimeter voor centimeter weer in het daglicht.

Daar bleek de staat minder hopeloos dan gevreesd. Natuurlijk waren er vochtsporen, roestplekjes en een interieur dat om een diepe schoonmaak vroeg. Toch was de basis opvallend goed bewaard gebleven, zeker gezien de lekkage en het vocht in de garage. Onder de motorkap lag de 1.2-liter viercilinder met carburateur, goed voor ongeveer 60 pk. Geen spectaculaire motor, maar precies het soort eenvoudige techniek dat zo’n reddingspoging kansrijk maakt.

Dan draait de kleinzoon de sleutel om

Voordat er een startpoging kon worden gedaan, werd de Micra eerst rustig gecontroleerd. De bougies gingen eruit, de cilinders kregen wat smering en de ontsteking werd nagekeken. Ook de vloeistoffen en de staat van de motorruimte werden gecontroleerd. De oude benzine in de tank werd niet als voeding gebruikt; in plaats daarvan kreeg de motor verse brandstof uit een externe can.

Daarna mocht Chris plaatsnemen op de bestuurdersstoel, op precies de plek waar zijn opa ooit zat toen hij moeder en baby uit het ziekenhuis ophaalde. De sleutel ging om, de startmotor draaide rond en na een paar omwentelingen sloeg de kleine viercilinder daadwerkelijk aan. Niet perfect, want stationair lopen wilde hij nog niet. Waarschijnlijk moet de carburateur worden gereinigd. Maar het belangrijkste was binnen: de motor leefde weer.

Bij de papieren lag de familiegeschiedenis

De Micra bleek niet alleen mechanisch iets te bewaren, maar ook persoonlijk. In en rond de auto kwamen oude tax discs, originele brochures en MoT-papieren tevoorschijn. Zulke documenten vertellen normaal gesproken vooral iets over onderhoud en gebruik, maar in dit geval vulden ze het familieverhaal verder in.

Tussen de bewaarde papieren zat ook een foto van de grootvader in militair uniform en zijn originele oproepbrief voor National Service uit december 1939. Daarmee werd de kleine Nissan ineens meer dan een oude stadsauto. Hij werd een tastbare verbinding met een man die Chris nauwelijks heeft gekend, maar die wel een van de eerste ritten van zijn leven mogelijk maakte.

De waarde zit niet in geld

Voor Chris is de Nissan daarom geen auto die snel naar de hoogste bieder moet verdwijnen. Een Micra K10 zal op de klassiekermarkt nooit dezelfde bedragen opleveren als een zeldzame sportwagen, maar dat is hier ook niet het punt. De waarde zit in de familiegeschiedenis, in de eerste rit vanaf het ziekenhuis en in het feit dat de auto al die jaren is blijven staan.

Het plan is om de Micra in de familie te houden en hem weer rijwaardig te maken. De carburateur moet worden aangepakt, de remmen vragen aandacht en de auto zal technisch klaar moeten worden gemaakt voor de Britse keuring. Maar de belangrijkste stap is gezet. De auto waarin Chris ooit als baby naar huis werd gereden, heeft decennia later opnieuw zijn stem laten horen.