BMW maakt zijn kleine driftmachine sneller, maar daar hangt één offer aan

Dat recept verdwijnt niet meteen, maar krijgt er wel een moderne tegenhanger naast. BMW introduceert voor het eerst M xDrive op de M2. Die versie is sneller en bruikbaarder bij wisselende grip, maar wie vierwielaandrijving wil, kan niet zelf schakelen.

Meer grip, minder purisme

BMW benadrukt dat de M2 met vierwielaandrijving zijn achterwielaangedreven karakter niet helemaal verliest. Het M xDrive-systeem stuurt onder normale omstandigheden alle krachten naar de achteras. Pas wanneer de achterwielen grip tekortkomen, helpt de vooras elektronisch mee.

Ook de 2WD-modus blijft een belangrijk onderdeel van het verhaal. Via het M Setup-menu kan de bestuurder kiezen voor een stand waarin het koppel alleen naar de achterwielen gaat en de stabiliteitscontrole wordt uitgeschakeld. Daarmee probeert BMW een deel van het oude M2-gevoel overeind te houden, al verandert de basis van de auto duidelijk.

De handbak blijft voor de achterwielaandrijver

De keerzijde zit niet in het vermogen, maar in de transmissie. De M2 met M xDrive is gekoppeld aan de achttraps M Steptronic-automaat. Wie zelf wil schakelen, moet dus bij de achterwielaangedreven M2 blijven.

Daarmee trekt BMW een duidelijke lijn door de modelreeks. De xDrive-versie is er voor kopers die maximale tractie, snelheid en gebruiksgemak willen. De handgeschakelde M2 blijft de keuze voor wie juist het eenvoudigere en meer ouderwetse recept zoekt.

De winst zit vooral in de eerste meters

Dat de vierwielaandrijving de M2 sneller maakt, is duidelijk. De 3,0-liter zes-in-lijn levert nog altijd 480 pk, maar dankzij de extra tractie sprint de M2 xDrive in 3,7 seconden van 0 naar 100 km/u. Dat is 0,3 seconden sneller dan de achterwielaangedreven versie met automaat.

Ook boven de 100 km/u blijft de M2 serieus snel. De grens van 200 km/u wordt na 12,8 seconden bereikt. De topsnelheid is standaard begrensd op 250 km/u, maar met het optionele M Driver’s Package loopt die op tot 285 km/u.

Niet meer vermogen, wel meer grip

De tijdswinst komt niet doordat BMW meer vermogen uit de motor haalt. De zescilinder blijft op 480 pk staan. Het verschil zit vooral in de manier waarop de auto dat vermogen op de weg krijgt.

Bij hard wegrijden kunnen de voorwielen meehelpen, waardoor de M2 minder afhankelijk is van alleen de achterbanden. Dat maakt hem effectiever en waarschijnlijk makkelijker hard te rijden bij regen of lage temperaturen. Tegelijk verdwijnt daarmee ook een deel van de rauwe spanning die juist bij een compacte achterwielaangedreven M hoort.

De zuinigheidstruc is vooral voor zware belasting

Onder de motorkap introduceert BMW ook M Ignite-technologie. Dat is een voorkamerverbranding waarbij het mengsel niet alleen in de hoofdverbrandingskamer wordt ontstoken, maar eerst in een kleine kamer bij de bougie. Volgens BMW zorgt dat vooral bij hoge belasting voor een snellere en efficiëntere verbranding.

Dat klinkt als een zuinigheidstruc, maar zo moet je het niet lezen. Dit is geen techniek die van de M2 ineens een zuinige forenzenauto maakt. De officiële WLTP-cijfers blijven met 10,4 tot 10,3 liter per 100 kilometer stevig, terwijl de CO₂-uitstoot uitkomt op 235 tot 233 gram per kilometer. De CO₂-klasse blijft simpelweg G.

Euro 7 hangt boven deze zescilinder

M Ignite is daarom vooral interessant door de timing. BMW koppelt de techniek nadrukkelijk aan de strengere Euro 7-emissieregels. Vanaf eind november 2026 gelden die voor nieuwe typen personenauto’s en lichte bedrijfswagens, waardoor fabrikanten hun verbrandingsmotoren verder moeten verfijnen.

Dat maakt deze techniek relevanter dan een gewone pk-update. BMW probeert niet alleen de M2 sneller te maken, maar ook de zescilinder langer verkoopbaar te houden in een markt waarin emissie-eisen steeds belangrijker worden. De M2 laat daarmee goed zien hoeveel techniek inmiddels nodig is om een krachtige benzinesportwagen overeind te houden.

In Nederland is dit vooral een dure keuze

In Nederland begint de BMW M2 met M xDrive bij €142.172. Daarmee is de vierwielaangedreven versie ruim €7.200 duurder dan de achterwielaangedreven M2. Voor een compacte coupé is dat een stevig bedrag, ook al gaat het hier om een volwaardig M-model.

De vraag voor Nederlandse kopers is daardoor heel concreet. Betaal je extra voor meer grip, een snellere sprint en meer zekerheid bij slecht weer, of kies je juist voor de goedkopere achterwielaandrijver met de mogelijkheid van een handbak? De xDrive-versie is geen vanzelfsprekende upgrade, maar een specifieke keuze.

De snelste M2 is niet automatisch de leukste

De introductie van vierwielaandrijving trekt de M2 duidelijker het moderne performance-tijdperk in. Hij is sneller, stabieler en waarschijnlijk makkelijker hard te rijden op een natte herfstdag. Voor veel kopers maakt dat hem simpelweg beter bruikbaar.

Maar dat betekent niet automatisch dat dit ook de leukste M2 is. BMW heeft zijn compacte driftmachine slimmer en sneller gemaakt, maar juist de versie met de meeste grip laat een stukje ouderwets karakter achter. De keuze wordt daardoor scherper dan ooit: wil je de M2 met de snelste cijfers, of de M2 met het meeste gevoel?