Hij doet een roadtrip van 4000 kilometer in een Tesla zonder zelf te sturen: dit is zijn conclusie

Elon Musk belooft de autowereld al geruime tijd dat zijn voertuigen simpelweg superieur zijn aan de menselijke bestuurder. Het befaamde Full Self Driving pakket zou in theorie in staat moeten zijn om uiterst complexe situaties feilloos op te lossen. De Amerikaan Nico Grigg nam de proef op de som na een impulsief besluit. Zijn vriendengroep hield een roadtrip in de bergachtige staat Virginia, terwijl hij achterbleef in Florida. Hij besloot zich direct bij hen te voegen met slechts één bizarre spelregel voor zichzelf. Tijdens de absurde rit van bijna vierduizend kilometer mocht hij onder geen beding zelf het stuur of de pedalen bedienen.

De uitdaging begon direct na het activeren van het systeem in Miami. De Tesla Model Y manoeuvreerde verrassend soepel uit de krappe parkeerplaats en navigeerde feilloos de drukke snelwegen van Florida op. De auto wisselde autonoom van rijbaan, reageerde vloeiend op wegafzettingen en hield urenlang keurig de maximale snelheid vast, terwijl de bestuurder verveeld uit het raam staarde. Let wel, dit Amerikaanse systeem opereert formeel nog altijd als een Level 2 assistent. Dit betekent dat de auto de taken uitvoert, maar de bestuurder altijd wettelijk verantwoordelijk blijft en direct moet kunnen ingrijpen. Een kleine interieurcamera controleerde dan ook streng of hij zijn blik wel op de weg hield.

Toch onthult de extreme uithoudingsproef direct de absolute en grootste pijn van de moderne elektrische roadtrip. Een conventionele benzineauto zou de immense afstand ruimschoots binnen vierentwintig uur afleggen. De Tesla bestuurder stond daarentegen geconfronteerd met een strak schema van in totaal veertien noodzakelijke laadstops, puur om zijn eindbestemming veilig te kunnen bereiken en terug te keren.

Wachten bij verlaten laadpalen

Waar een traditionele tankbeurt in dertig seconden is afgerond, eist de elektrische variant bij elke stop minimaal twintig minuten van je tijd. De rit veranderde hierdoor al snel in een tergend lange aaneenschakeling van eenzame superchargers bezoeken in de holst van de nacht. De verwachte aankomsttijd verschoof gedurende de rit onverbiddelijk steeds verder naar achteren.

De techniek aan boord presteerde daarentegen ruim boven alle verwachtingen. Zelfs diep in de aardedonkere bergen hield de software de auto strak en veilig op het asfalt. Het systeem redde de inzittende bovendien van een potentieel fatale klapper. Toen er uit het niets een groot hert op de onverlichte weghelft sprong, reageerde de boordcomputer razendsnel met een agressieve maar succesvolle uitwijkmanoeuvre en een abrupte noodstop. De menselijke reactietijd was hier hoogstwaarschijnlijk te traag geweest.

De spijkerharde conclusie

Na terugkomst in Florida kon de balans definitief worden opgemaakt. De techniek slaagde glansrijk voor de zware test en voltooide de gehele, loodzware route zonder dat de bestuurder zelf hoefde in te grijpen. Zelfs toen hij op de terugweg hevig wagenziek werd, nam de auto veilig de besturing over. Het absolute pijnpunt zat hem puur in de verplichte pitstops en het zware tijdsverlies.

De totale tijd op de weg liep door alle verplichte bezoeken aan de superchargers op de heen en terugweg op tot ruim tweeëndertig uur in de cabine. Een ouderwetse benzinemotor had diezelfde afstand met speels gemak acht uur sneller overbrugd. De eindconclusie van de Amerikaan is dan ook duidelijk. Hoewel de autonome software momenteel grenst aan pure magie en levens kan redden, is het constante en tergende wachten bij snelladers voldoende reden om voor een echt lange roadtrip voorlopig toch een ouderwetse brandstofauto te pakken.