Tien jaar lang weggerot in de modder: mannen redden iconische Mercedes diesels van de absolute ondergang

Oude Mercedessen uit de W123 en W126 generatie dragen in de autowereld een mythische reputatie met zich mee. Modellen met het gietijzeren OM617 dieselblok onder de kap zijn gebouwd om honderdduizenden kilometers te vreten zonder ook maar een krimp te geven. Ze slikken desnoods afgewerkt frituurvet en blijven stug doortokkelen. Toch eindigen zelfs dit soort Duitse kilometervreters uiteindelijk vaak roemloos in een vochtige greppel. Twee doorgewinterde autoliefhebbers ontdekten in de Amerikaanse staat Washington een verzameling verwaarloosde exemplaren en besloten direct in te grijpen.

De mannen achter het YouTube-kanaal Project Not So Slow richtten hun aandacht op een statige donkergroene 300SD turbodiesel en een roestige witte W123 stationwagon. Beide wagens stonden al ruim een decennium ongekend te verpieteren met hun assen diep in de blubber. Een verstandig mens huurt voor zo'n zwaar project een flinke autotransporter om de wrakken netjes thuis op de hefbrug af te leveren. Deze sleutelaars kozen logischerwijs voor de meest frustrerende route. Ze wilden de wagens ter plekke repareren en direct dertienhonderd kilometer zuidwaarts naar Californië sturen.

Transmissie wisselen in een stoffige schuur

De mechanische reanimatie begon verrassend positief toen de oerdegelijke vijfcilinders een verse accu kregen. Na wat zwaar hoesten en proesten ontwaakten de motoren luid nagelend uit hun diepe winterslaap. De vreugde rondom het ronkende geluid was echter van uiterst korte duur. De automatische versnellingsbak van de stationwagon weigerde alle dienst, waardoor de roestbak geen millimeter vooruit kwam. Het bleek de start van een enorme fysieke uitputtingsslag.

Gelukkig lag er bij de vorige eigenaar nog een ongeteste reservebak in een opslag. Met grof gereedschap, een hoop frustratie en een geïmproviseerde hefbrug in een grote boerenschuur werd de defecte en loodzware versnellingsbak ter plekke gedemonteerd. Binnen luttele uren hing de vervangende transmissie onder de met zand bedekte bodemplaat en rolden de wielen weer. Daarmee was de mechanische strijd echter nog lang niet gestreden voor het tweetal.

Geïmproviseerde remmen en de grote reis

Auto's die tien jaar stilstaan ontwikkelen hardnekkige kwaaltjes. De massieve remklauwen van beide Mercedessen bleken volledig vastgeroest op de remschijven. De voorste remmen werden in het dikke stof rap gedemonteerd en vervangen door soepele, nieuwe exemplaren. De achterremmen van de stationwagon bleken helaas hopeloos vast te zitten en vervangende onderdelen waren defect. De mannen besloten de remleidingen naar de achteras simpelweg af te klemmen en puur te vertrouwen op de remkracht van de voorwielen.

Toen de roestige en deels herstelde stoet eenmaal in beweging kwam, bleek de magie van de oude Duitse techniek nog altijd keihard aanwezig. De donkergroene S-Klasse accelereerde verrassend soepel dankzij de grote turbo, terwijl het met klassiek hout afgewerkte interieur nog opvallend fris aanvoelde. Met sterk verouderde banden, geïmproviseerde remleidingen en een kofferbak vol restonderdelen begonnen de mannen aan hun tergende monstertocht naar huis. Het illustreert de ultieme bewijsdrang van de ware sleutelaar die categorisch weigert om een stuk Duitse autohistorie in de modder te laten sterven.