Chris bewaarde deze auto 30 jaar lang in de schuur voor dit ene moment: nu draait de V6 weer

In een krappe, taps toelopende garage in Greater Manchester staat een auto die daar jarenlang bijna muurvast stond geparkeerd. Onder een flinke laag stof en met platte banden wacht hier een Ford Capri 280 Brooklands op betere tijden. Het is geen willekeurig vergeten wrak of een snelle investering voor een handelaar. Voor eigenaar Chris is deze auto vrijwel een familielid. Hij bewaarde de auto meer dan drie decennia in de donkere ruimte, maar nu schijnt de zon eindelijk weer op de zeldzame Brooklands Green-lak.

Het afscheid van een Europees icoon

Voordat we de garagedeur opendoen, is het belangrijk om te begrijpen wat hier precies staat. De Ford Capri was in de jaren zeventig en tachtig dé Europese droomauto. Halverwege de jaren tachtig liepen de verkoopcijfers echter drastisch terug. Om met een absolute knal afscheid te nemen van het iconische model, bouwde Ford in 1986 een allerlaatste, speciale reeks: de Capri 280 Brooklands.

Er werden destijds slechts 1.038 exemplaren van geproduceerd. Deze afscheidseditie werd standaard geleverd met een 2,8-liter V6, een handgeschakelde vijfversnellingsbak, een sperdifferentieel, diepgroene lak en een robuust lederen Recaro-interieur. Ironisch genoeg stonden veel van deze auto's toen relatief lang in de showroom, maar vandaag de dag is het veruit de meest begeerde versie onder liefhebbers.

Drie decennia in een taps toelopende garage

Eigenaar Chris kocht dit exemplaar in 1988, toen de auto amper twee jaar oud was. Hij was al langer verknocht aan het model en had al meerdere versies gehad, maar dit was zijn absolute droomauto. Hij gebruikte de krachtige coupé lange tijd met veel plezier, tot het ruimtegebrek begin jaren negentig te groot werd voor zijn gezin. Waar de meeste mensen de auto zouden verkopen, besloot Chris hem te behouden. Rond 1993 werd de V6 achteruit in de garage geparkeerd.

Chris kocht het huis destijds mede vanwege deze garage, al kwam hij er pas later achter dat de ruimte erg smal was en zelfs taps toeliep. Eenmaal binnengereden, was er aan de zijkant amper ruimte over om fatsoenlijk langs de deuren te lopen. De auto stond veilig, maar de geplande korte pauze veranderde door een druk gezinsleven, werk en gezondheidsproblemen (Chris heeft MS) in een winterslaap van meer dan dertig jaar.

"Het leven, werk en een gezin kwamen simpelweg tussendoor. Ik heb altijd geprobeerd hem zo goed mogelijk te onderhouden. Toen ik de diagnose MS kreeg, probeerde ik het verval in die krappe ruimte nog zo goed en kwaad als het ging tegen te gaan."

Voor het eerst weer in de buitenlucht

Met hulp van Jonny Smith van The Late Brake Show wordt de zware Capri uiterst voorzichtig de garage uit geduwd. De helling, de vastzittende remmen en de krappe muren maken het een uitputtende klus, maar dan staat de wagen eindelijk in het zonlicht.

Buiten blijkt de Capri zeker gehavend, maar allesbehalve hopeloos. Er zitten oude deuken in het plaatwerk, er is wat vliegroest en lichte blaasjes op de lak (microblisters) en er zijn sporen van een inbraakpoging in het verleden. Binnenin zitten de lederen Recaro’s, oude knoppen en typische jaren-tachtigdetails daarentegen nog gewoon op hun plek. Voor Chris is het zichtbaar een emotioneel moment om de auto weer in daglicht te zien staan.

Hoesten op verse brandstof

Dan volgt het technische, zenuwslopende gedeelte. De V6-motor had tijdens de lange stilstand vastgezeten, maar Chris had dit zelf al opgelost. Ook had hij over de jaren heen al de bougies, kabels, brandstofpomp en leidingen vernieuwd. Nadat Jonny de cilinders heeft gesmeerd, de ontsteking heeft gecontroleerd en een verse accu heeft aangesloten, is er direct een heldere vonk te zien.

Met wat verse brandstof draait de 2,8-liter Cologne V6 vlot rond. De motor hoest, puft en geeft harde backfires. De motor weigert mooi en zelfstandig rond te lopen op alle cilinders en lijkt last te hebben van een onjuiste ontstekingsvolgorde, maar het belangrijkste doel is bereikt: de V6 zit niet vast en toont na decennia weer serieuze tekenen van leven.

De dag eindigt niet met een perfecte proefrit, maar wel met een enorme opsteker voor Chris. De auto die hij weigerde te verkopen en die altijd in zijn achterhoofd bleef spoken, heeft voor het eerst in meer dan dertig jaar weer buiten gestaan en heeft geprobeerd tot leven te komen. De zeldzaamheid van de Brooklands-uitvoering is absoluut bijzonder, maar het is vooral de trouw van één man aan zijn oude droomauto die deze vondst pas echt de moeite waard maakt.