Brandweerman mag eindelijk oude Porsche kopen, maar op de stoel ligt nog iets van de laatste rit in 1979

Het begon in 2009, toen brandweerman Matt na een melding met zijn ploeg een ijsje at en besloot even te stoppen bij een auto waarvan hij wist dat die al sinds zijn jeugd op dezelfde oprit stond: een zeldzame Porsche 924 Carrera GT. Terwijl hij in vol brandweertenue met een McFlurry in de hand stond te kijken, klonk er een stem over zijn schouder: die auto is niet te koop, en zal dat ook nooit zijn.

Maar de vrouw die hem wegstuurde, liet één zin vallen die alles veranderde: haar man had nog een andere Porsche staan. Welke precies wist ze niet eens; ze had hem nooit gezien. Toen Matt die avond terugkwam om met de eigenaar zelf te praten, bleek het om een 912 te gaan. Rechtsgestuurd, voor de Britse markt gebouwd, één eigenaar, originele motor en bak. Voor een liefhebber het droomprofiel. Alleen: ook deze was niet te koop. De eigenaar wilde hem samen met zijn zoon restaureren.

Tweeënhalf jaar later klopte zíj op de brandweerwagen

Matt bleef terugkomen, week na week, tweeënhalf jaar lang, zonder de auto ook maar één keer te hebben gezien. Tot er in 2011 op de kazerne een telefoontje binnenkwam van een collega: er had zojuist iemand op de deur van de brandweerwagen geklopt, midden in de stad, met een boodschap. Zeg Matt dat mijn man zijn Porsche wil verkopen. De zoon bleek niets met auto's te hebben, en daarmee viel het restauratieplan van vader in duigen.

Toen kwam de volgende verrassing: de eigenaar wist niet meer waar zijn eigen auto stond. Op de plek die hij zich herinnerde, stond inmiddels een complete woonwijk. Zijn vrouw dook in oude bonnetjes en vond het antwoord: een bij de gemeente gehuurde garagebox, nummer 8, in een rij van zo'n honderd identieke boxen. Achter die deur, beveiligd met niet meer dan een omgevouwen randje plaatstaal, blonken in het donker gouden letters: Porsche.

De krant van de laatste rit lag er nog

Binnen stond een tijdcapsule. De Porsche 912 uit 1968 was ooit de dagelijkse auto van de eigenaar, een architect van boorplatforms die er elke dag mee van Woking naar Londen forensde. Op 29 november 1979 reed hij zijn laatste rit naar huis, met de Evening Standard van die dag op de stoel. Die krant lag er nog. Sindsdien was de contactsleutel niet meer omgedraaid.

En zeldzaam was hij ook nog. De 912, de viercilinder-broer van de 911, was in het Verenigd Koninkrijk al schaars omdat hij er duur was; deze was bovendien via de officiële Britse importeur geleverd, met een vijfbak en het gewilde dashboard met vijf klokken. De teller gaf 15.000 mijl aan, al vermoedt iedereen dat daar één keer 100.000 mijl (ruim 160.000 km) bij moet worden opgeteld: elf jaar dagelijks forensen laat zich niet in 15.000 mijl vangen.

De koper die hem bewust nooit aanraakte

En dan de wending die dit verhaal anders maakt dan elke andere schuurvondst: Matt, die er jaren op had gejaagd, raakte de auto na de koop niet aan. Geen wasbeurt, geen druppel olie, geen startpoging. Zijn redenering was even eigenwijs als consequent:

"Zodra ik hem schoonmaak of probeer te starten, wordt het een project. Zolang ik dat niet doe, is het nog een barnfind."

Jarenlang bleef de Porsche zo staan, verhuisde mee naar de carport van zijn ouders, en bleef onaangeroerd. Tot een verhuizing geld vroeg en Matt de moeilijkste beslissing nam: hij verkocht zijn droomauto aan Dai, een Welshe Porsche-verzamelaar met een schuur vol vroege 911's en 912's. Ook Dai zette de Porsche eerst onaangeroerd in een hoek en blokkeerde hem met een andere auto om de verleiding te weerstaan.

Vastgelopen, tot een duwtje in z'n vier

Toen het YouTube-programma The Late Brake Show langskwam om de auto eindelijk wakker te maken, zat de motor na 46 jaar stilstand muurvast, ondanks weken van dieselolie in de cilinders. Toen presentator Johnny Smith even lunch ging halen, stelde Matt voor de auto in de vierde versnelling een zet te geven. Bij terugkomst was de motor vrij.

Een directe startpoging zat er die dag niet in; de carburateurs waren na 46 jaar opwarmen en afkoelen in die garagebox niet meer te vertrouwen. Maar Dai ging daarna aan de slag: remklauwen, leidingen, hoofdremcilinder, brandstoftank, carburateurs, ontsteking, uitlaat. En toen gebeurde het alsnog: de 912 startte, en reed voor het eerst sinds 1979 de Welshe zon tegemoet. De lak, ooit dieprood, blijft zoals hij is: niet overspuiten, maar behouden, repareren en rijden.

De droom doorgeven

Het mooiste aan dit verhaal is misschien wel dat het twee keer over weerstand gaat. Het verhaal draait om een eigenaar die tweeënhalf jaar nee zei en een koper die daarna jarenlang de discipline had zijn droomauto niet aan te raken.

De krant van 29 november 1979 is bewaard. Dat geldt ook voor de auto, die na 46 jaar stilte weer klinkt zoals een boxer hoort te klinken.

Bekijk ook

Zoon zoekt naar stroomaansluiting in de schuur van zijn overleden vader en vindt een peperdure sportwagen | Autobahn

Bekijk ook

Hij vindt de vergeten Porsche van zijn overleden vader na dertig jaar terug, maar niemand weet precies wat het is | Autobahn