Deze elektrische auto weegt 1.350 kilo, maar zuigt zich bij stilstand met twee ton vast aan het asfalt

De auto hoeft geen meter te rijden om zijn vreemd overeenkomt met ongeveer 2.000 kilo tegen het asfalt. De elektrische circuitauto zelf weegt ongeveer 1.350 kilo.

Sinds juli is de Spéirling PURE geen experimentele vingeroefening meer, maar een productierijpe eenzitter van ruim een miljoen euro. Toch hoort daar een belangrijke kanttekening bij: de records waarmee McMurtry beroemd werd, zijn gereden door lichtere prototypes. Nu moet de klantenauto bewijzen dat hij hetzelfde tempo aankan.

De auto hoeft niet eerst snelheid te maken

Vleugels en diffusors hebben luchtstroming nodig. Hoe sneller een traditionele circuitauto rijdt, hoe meer aerodynamische druk hem tegen het asfalt duwt. Bij stilstand doen die onderdelen vrijwel niets. McMurtry omzeilt dat probleem met twee ventilatoren die tot 23.000 toeren per minuut draaien.

Onder de auto bevindt zich een grotendeels afgesloten gebied, omringd door beweegbare afdichtingen. De ventilatoren trekken daar lucht uit weg, waardoor onder de auto een lagere druk ontstaat. McMurtry noemt een maximale downforce van 2.000 kilo vanaf nul kilometer per uur. Dat is een fabrieksclaim, maar het principe is aantoonbaar sterk genoeg om een prototype ondersteboven te houden.

De recordauto was 300 kilo lichter

De Spéirling werd beroemd door prestaties die zelfs raceauto’s in verlegenheid brachten. Een vroeg prototype reed in 2022 de heuvelklim van Goodwood in 39,08 seconden. In 2025 voltooide een Spéirling PURE-validatieprototype het Top Gear-testcircuit in 55,9 seconden. Daarmee was hij 3,1 seconden sneller dan de Renault R24 Formule 1-auto die het record daar twintig jaar lang in handen had.

Die tijden zijn niet gereden met de auto die klanten krijgen. Het blauwe validatieprototype woog volgens McMurtry 1.050 kilo en had een accu van 60 kWh. De productieversie weegt ongeveer 1.350 kilo en krijgt een batterij van 100 kWh. McMurtry verwacht vergelijkbare rondetijden, maar dat is nog geen bewezen prestatie van de zwaardere klantenauto.

Hij reed echt ondersteboven

In 2025 zette McMurtry het validatieprototype in een speciaal gebouwde, draaiende constructie. De auto reed een helling op, waarna het platform langzaam werd omgekeerd. De ventilatoren hielden de Spéirling tegen het oppervlak terwijl hij volledig ondersteboven een klein stukje vooruitreed.

Dat was geen truc met kabels, maar ook geen gewone rit door een lange tunnel. De demonstratie vond plaats in een gecontroleerde constructie en gebruikte niet de definitieve productieauto. Het bewijst wel hoe weinig het ventilatorsysteem afhankelijk is van snelheid. Zelfs zonder rijwind produceerde het genoeg kracht om de auto en bestuurder tegen de zwaartekracht in vast te houden.

Duizend pk is niet eens het opvallendste getal

De productieversie krijgt twee elektromotoren op de achteras, samen goed voor ongeveer 1.000 pk. McMurtry noemt een topsnelheid van 305 kilometer per uur en krachten tot 3 g tijdens remmen en bochten. De sprintclaim van 1,55 seconde geldt voor 0 tot 60 mph, ongeveer 97 kilometer per uur, en is gemeten met een zogeheten one-foot rollout.

Op zichzelf zijn duizend pk en een acceleratie van minder dan twee seconden niet meer uniek in de wereld van elektrische prestatieauto’s. Het verschil zit in de combinatie met de ventilatoren en het kleine formaat. De Spéirling is slechts 3,82 meter lang, ongeveer zo lang als een compacte hatchback, en heeft maar één zitplaats.

Na 50 kilometer moet hij naar de lader

McMurtry belooft een rijafstand van 40 tot 50 kilometer wanneer de auto wordt gebruikt op het tempo van een LMP2-racewagen. Daarna duurt opladen van 20 naar 95 procent volgens de fabrikant twintig tot zestig minuten, afhankelijk van het laadvermogen en de temperatuur.

Dat klinkt beperkt naast de actieradius van een straatauto, maar de Spéirling is uitsluitend bedoeld voor het circuit. McMurtry stelt dat een eigenaar hem samen met één technisch competente vriend kan gebruiken, zonder voortdurend een volledig raceteam mee te nemen. Voor wie meer ondersteuning wil, biedt de fabriek begeleide circuitdagen en technische hulp.

Voor ruim een miljoen krijg je geen straatauto

De Spéirling PURE kost ongeveer 1,15 miljoen euro, exclusief lokale belastingen, transport en opties. McMurtry beperkt de productie tot honderd exemplaren en wil de eerste klantenauto’s later in 2026 afleveren. De auto is bedoeld voor trackdays en bepaalde time-attackevenementen, niet voor woon-werkverkeer of een rit door de Nederlandse binnenstad.

Een directe prijsvergelijking met een Bugatti, Ferrari of Rimac gaat daarom maar gedeeltelijk op. Die auto’s bieden meestal een passagiersstoel, bagageruimte en toelating voor de openbare weg. De McMurtry verkoopt geen bruikbare hypercar, maar toegang tot rondetijden en krachten die normaal voor professionele racewagens zijn gereserveerd.

Nu moet de productieauto het zelf bewijzen

De klantenversie bestaat voor 95 procent uit nieuwe onderdelen. Hij kreeg een grotere accu, meer binnenruimte, een langere wielbasis, bredere banden en een ventilatorsysteem dat eenvoudiger te onderhouden moet zijn. Dat maakt hem bruikbaarder, maar ook ongeveer 300 kilo zwaarder dan het prototype dat het Top Gear-record reed.

Daarmee blijft één belangrijke vraag open. McMurtry heeft bewezen dat zijn ventilatortechniek werkt en dat zijn prototypes uitzonderlijk snel zijn. De productierijpe Spéirling PURE moet nog aantonen dat hij met zijn extra gewicht en grotere accu dezelfde recordsnelheid kan benaderen. Twee ton downforce bij stilstand is spectaculair, maar uiteindelijk telt de stopwatch.

Bekijk ook

Deze elektrische occasion heeft nog jaren accugarantie, maar een onderdeel van 5.000 euro valt daar vaak buiten | Autobahn