Waarom ze in dit land midden in een natuurgebied plotseling wegen rood schilderen

De opvallende ingreep ligt op een bergachtig deel van een wegenproject door het Veerangana Durgavati Tiger Reserve in de Indiase deelstaat Madhya Pradesh. Van het 11,96 kilometer lange traject is een risicogebied van ongeveer twee kilometer voorzien van de rode markering. De National Highways Authority of India noemt het de eerste toepassing van deze zogeheten table-top red marking op een nationale weg in India.

Het Franse Linternaute bracht het project deze week opnieuw onder de aandacht, maar de maatregel is niet in juli 2026 aangelegd. De officiële projectbeschrijving van het Indiase ministerie verscheen al op 15 december 2025. Het is dus vooral een opvallend infrastructuurverhaal dat opnieuw rondgaat, geen nieuwe verkeersmaatregel die deze week is ingevoerd.

De waarschuwing is precies 5 millimeter hoog

Het rode oppervlak bestaat niet uit gewone wegenverf. India gebruikte een 5 millimeter dikke thermoplastische laag die warm op de bestaande rijbaan is aangebracht. De felle kleur moet duidelijk maken dat automobilisten een snelheidsbeperkt en ecologisch kwetsbaar gebied binnenrijden.

Doordat de laag iets boven het asfalt uitsteekt, ontstaat bij het passeren een subtiele trilling en een ander bandengeluid. Het effect is veel minder abrupt dan bij een verkeersdrempel, maar geeft wel fysieke feedback. Het principe sluit aan op de manier waarop ook ander wegontwerp automobilisten onbewust laat vertragen: niet alleen een verkeersbord, maar de inrichting van de weg zelf beïnvloedt het rijgedrag.

Rood alleen beschermt geen tijger

Volgens Linternaute is de kleur gekozen vanwege de psychologische associatie tussen rood en gevaar. De Indiase overheid formuleert dat voorzichtiger. Het rood moet automobilisten vooral opvallend informeren dat zij een risicogebied binnenrijden. Geluid en trillingen vormen vervolgens een tweede waarschuwing.

Of de rode vlakken automobilisten daadwerkelijk langdurig langzamer laten rijden, is nog niet openbaar aangetoond. In de officiële projectpresentatie staan geen metingen van gemiddelde snelheden voor en na de aanleg. Ook ontbreken cijfers over het aantal aanrijdingen met dieren. De maatregel is ontworpen om het risico te verkleinen, maar een bewezen daling van de dierensterfte kan er nog niet aan worden gekoppeld.

De slimste bescherming ligt onder het asfalt

De rode weg is slechts het meest zichtbare deel van een veel groter systeem. Langs het volledige traject zijn 25 speciale onderdoorgangen voor dieren aangelegd op plaatsen waar eerder veel dierenbeweging werd vastgesteld. De doorgangen sluiten aan op het natuurlijke bodemniveau en op bestaande afwateringsroutes, zodat ze meer op een onderdeel van het landschap dan op een kale betonnen tunnel moeten lijken.

Aan weerszijden van de weg staat grotendeels gaashekwerk. Dat moet voorkomen dat dieren rechtstreeks de rijbaan oplopen en ze richting de onderdoorgangen leiden. De overheid stelt zeer absoluut dat rechtstreeks oversteken daardoor niet meer mogelijk is. Verstandiger is om te zeggen dat het hekwerk de kans daarop moet verkleinen. Een beschadiging, opening of onverwacht diergedrag laat zich nooit volledig uitsluiten.

Camera’s moeten laten zien of dieren de route begrijpen

Ook enkele kleinere bruggen fungeren als oversteekplaats. Daar zijn camera’s geplaatst om dierenbewegingen te volgen. Bij bruggen en kruisingen staat bovendien verlichting op zonne-energie, bedoeld om het zicht op mogelijke conflictpunten te verbeteren zonder een volledige stroomvoorziening door het reservaat aan te leggen.

Juist die camerabeelden kunnen uiteindelijk belangrijker worden dan de spectaculaire rode weg. Ze moeten aantonen welke soorten de passages gebruiken, hoe vaak dat gebeurt en of dieren door het hekwerk daadwerkelijk naar de juiste plekken worden geleid. Zonder zulke gegevens blijft het project vooral een goed doordacht ontwerp waarvan het uiteindelijke effect nog moet worden bewezen.

Nederland kiest meestal voor groen boven en onder de weg

Ook in Nederland worden leefgebieden die door wegen zijn doorsneden opnieuw verbonden. Rijkswaterstaat gebruikt daarvoor onder meer ecoducten, tunnels, duikers en andere faunapassages. Die voorzieningen moeten dieren van de rijbaan houden en voorkomen dat wegen populaties volledig van elkaar scheiden.

Wageningen University benadrukt dat monitoring nodig is om vast te stellen of faunapassages werkelijk worden gebruikt. De rode Indiase weg zal vooral op sociale media de aandacht trekken. Maar als dit project werkelijk minder aanrijdingen oplevert, komt dat waarschijnlijk vooral door het hekwerk en de 25 donkere doorgangen waar automobilisten vrijwel niets van zien.