Visser vindt een auto op vijf meter diepte, één telefoontje maakt de vondst nog veel vreemder

Bence Szabo was niet op zoek naar auto's. De visser uit de omgeving van Ulm voer eind mei over de Donau bij Oberelchingen en gebruikte een fishfinder om te zien wat zich onder zijn boot bevond. Op het scherm verscheen alleen iets dat onmogelijk een school vissen kon zijn.

Op ongeveer vijf meter diepte tekende zich een rechthoekige vorm af. De motorkap, het dak en zelfs de openingen van de ramen waren herkenbaar. Het apparaat schatte het object op ongeveer 4,5 tot 5 meter lang. Szabo wist eigenlijk meteen wat hij zag: er lag een complete auto op de rivierbodem.

Op dat moment wist hij niet of hij naar een oude dump, een gestolen auto of de resten van een ongeluk keek. Hij waarschuwde daarom de politie en kon dankzij zijn apparatuur meteen de exacte coördinaten doorgeven.

Meer dan vijftig hulpverleners komen in actie

Duikers van de waterreddingsdienst gingen vervolgens het water in en bevestigden wat de visser op zijn scherm had gezien. Op ongeveer vijf meter diepte stond daadwerkelijk een auto.

Het bleek alleen nog een behoorlijke klus om het wrak weer boven water te krijgen. Brandweer, waterreddingsdiensten en het Duitse Technisches Hilfswerk werden opgetrommeld. In totaal waren meer dan vijftig hulpverleners ruim zeven uur met de berging bezig.

Eerst werd het voertuig met luchtkussens van de bodem getild. Daarna moest een zware kraan eraan te pas komen om het met modder gevulde wrak uit de Donau te hijsen.

Pas boven water werd duidelijk wat de visser precies had ontdekt. Het ging om een Opel Manta van waarschijnlijk rond 1970. De auto was zwaar beschadigd, zat vol rivierslib en verkeerde na zijn lange verblijf onder water in een staat waarin zelfs kenners goed moesten kijken om het model te herkennen.

Voor liefhebbers van klassieke auto's was de vondst daarmee al bijzonder. Voor de politie begon het interessantste deel toen pas.

De politie probeert ruim vijftig jaar terug te zoeken

Op het wrak werd een voertuigidentificatienummer gevonden. Ook dook de oude kentekenplaat op de rivierbodem op. Daarmee leek er genoeg informatie te zijn om uit te zoeken van wie de Manta ooit was geweest.

In de praktijk bleek dat lastiger. De auto dateert uit een tijd waarin registraties nog niet op dezelfde manier digitaal werden opgeslagen als nu. Oude archiefgegevens bleken niet volledig beschikbaar, waardoor rechercheurs niet simpelweg een kenteken of chassisnummer in een computer konden invoeren.

De Beierse politie vermoedde op basis van de staat en leeftijd van het voertuig dat de Manta mogelijk al meer dan vijftig jaar in de Donau lag. Maar van wie hij was en hoe hij daar terechtkwam, bleef aanvankelijk een raadsel.

Toen meldde zich een vrouw bij de politie.

Haar verhaal begint in 1972

De vrouw vertelde dat haar toenmalige echtgenoot in de jaren zeventig in de omgeving woonde. Hij was Amerikaan en bezat destijds eveneens een Opel Manta. In 1972 werd die auto volgens haar gestolen.

Haar voormalige man vertrok later in de jaren zeventig terug naar de Verenigde Staten. Daarmee ontstond ineens een zeer opvallende mogelijke verklaring voor het wrak dat ruim een halve eeuw later uit de Donau kwam.

De informatie van de vrouw hielp de politie om een deel van de geschiedenis te reconstrueren. Toch is het verhaal niet volledig dichtgetimmerd. Oude registraties en politiedossiers zijn niet meer volledig beschikbaar en de voormalige eigenaar kon niet worden opgespoord. Daardoor kon de complete eigendomsgeschiedenis niet meer sluitend worden nagegaan.

Ook de belangrijkste vraag blijft onbeantwoord: hoe kwam de auto in de Donau terecht? Dat de Manta destijds zou zijn gestolen, vertelt nog niet wie hem uiteindelijk in het water achterliet of waarom.

Bekijk ook

Jarenlang dacht iedereen dat het een mythe was, tot duikers deze auto vonden | Autobahn

De auto blijkt onder alle modder geel

Daar eindigde deze klassieke autovondst niet. Het wrak heeft inmiddels een plek gekregen bij de Oldtimerfabrik Classic in Neu-Ulm, waar het publiek de auto kan bekijken.

De regen heeft daar ondertussen een deel van de grijze Donaumodder van de carrosserie gespoeld. Daaronder kwam de oorspronkelijke kleur tevoorschijn: de Manta was geel.

Restaureren zit er niet meer in. Het metaal is inmiddels zo fragiel dat het wrak volgens de beheerder niet eens meer zonder grote risico's kan worden verplaatst. In plaats daarvan blijft de auto zoveel mogelijk in de toestand waarin hij uit de rivier kwam.

Juist dat trekt opvallend veel belangstelling. Volgens de Oldtimerfabrik komen dagelijks ongeveer vijftig tot honderd mensen speciaal naar het wrak kijken.

Sommige bezoekers gaan daarbij opmerkelijk ver. Begin augustus werden mensen betrapt die banden van de Manta opensneden omdat ze wilden weten of er goud in verstopt zat. Eerder verdwenen ook emblemen van de carrosserie.

Eén deel van het verhaal blijft waarschijnlijk voorgoed onder water

Meer dan vijftig jaar nadat deze Manta uit het straatbeeld verdween, is hij daarmee opnieuw een publiekstrekker geworden. Alleen niet zoals de oorspronkelijke eigenaar zich dat ooit zal hebben voorgesteld.

De vondst begon met een visser die op een elektronisch scherm een paar vreemde contouren zag. Daarna volgden een grote bergingsoperatie, een zoektocht door half verdwenen archieven en uiteindelijk een melding over een gestolen auto uit 1972.

Dat die verhalen bij elkaar horen, lijkt aannemelijker dan bij de eerste vondst. Maar zolang niemand nog kan achterhalen hoe de Manta precies in de Donau belandde, houdt het wrak één geheim voor zichzelf.